Το καφενεδάκι του χωριού | Γράφει ο Γιώργος Πουλοκέφαλος

……Κάποτε  υπήρχε  εδώ  ένα  μικρό  καφενείο. Σήμερα είναι κλειστό!!!Γιατί το καφενεδάκι του χωριού δεν ήταν   ένας  απλός επαγγελματικός χώρος για να αντιμετωπίζεται με ψυχρούς φορολογικούς υπολογισμούς και απρόσωπες κυβερνητικές αποφάσεις. Είναι η τελευταία ζωντανή εστία κοινωνικής ζωής στην ελληνική ύπαιθρο. Είναι το σημείο όπου οι άνθρωποι βρίσκουν παρέα, επικοινωνία και ανθρώπινη παρουσία μέσα στη μοναξιά και την εγκατάλειψη που βιώνουν καθημερινά τα χωριά!

Κι όμως, η Κυβέρνηση επέλεξε να δείξει πλήρη αναλγησία απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα. Με την οριζόντια εφαρμογή της τεκμαρτής φορολόγησης, χωρίς καμία διάκριση, χωρίς καμία κοινωνική ευαισθησία και χωρίς την παραμικρή κατανόηση των ιδιαίτερων συνθηκών της επαρχίας, οδήγησε εκατοντάδες μικρά καφενεία σε οικονομική ασφυξία και τελικά στο κλείσιμο!

Είναι αδιανόητο να αντιμετωπίζεται το καφενεδάκι ενός απομονωμένου χωριού σαν να πρόκειται για μια κερδοφόρα επιχείρηση μεγάλης πόλης. Αυτή η πολιτική αποδεικνύει πόσο μακριά βρίσκεται η εξουσία από την πραγματική ζωή της ελληνικής περιφέρειας. Οι άνθρωποι που πήραν αυτές τις αποφάσεις φαίνεται πως δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει να ζει κάποιος σε ένα μικρό χωριό, όπου το καφενείο αποτελεί πολλές φορές το μοναδικό σημείο κοινωνικής επαφής και ανθρώπινης παρουσίας.

Το αποτέλεσμα αυτής της άδικης και ισοπεδωτικής πολιτικής είναι τραγικό. Χωριά μένουν χωρίς ζωή, ηλικιωμένοι άνθρωποι κλείνονται ακόμη περισσότερο στην απομόνωση και η ύπαιθρος οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην ερήμωση. Και όλα αυτά στο όνομα μιας φορολογικής πολιτικής που εφαρμόστηκε χωρίς σκέψη, χωρίς μέτρο και κυρίως χωρίς ανθρωπιά!

Η Κυβέρνηση οφείλει επιτέλους να αναλάβει τις ευθύνες της. Αν πραγματικά ενδιαφέρεται για την επιβίωση της ελληνικής υπαίθρου, πρέπει άμεσα να σταματήσει την εξόντωση των μικρών καφενείων και να θεσπίσει ειδική προστασία και οικονομική στήριξη για αυτά. Επιδότηση  σε  απλά  Ελληνικά ! Είναι κοινωνική ανάγκη να παραμένει ανοικτό τουλάχιστον ένα καφενείο σε κάθε χωριό!

Γιατί όταν κλείνει το τελευταίο καφενείο ενός χωριού, δεν κλείνει απλώς μια επιχείρηση. Σβήνει ένα κομμάτι της ίδιας της ελληνικής ζωής. Γιατί  χωριό χωρίς  καφενείο  είναι  πλατεία  χωρίς  ψυχή !!!

ΓΙΩΡΓΟΣ  ΠΟΥΛΟΚΕΦΑΛΟΣ