46 χρόνια Αρχιεροσύνης | Επέτειος εις Επίσκοπον χειροτονίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευσταθίου

Του Πρωτοπρ. Κωνσταντίνου Κριπωτού

Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ι. Μ. Μαντινείας και Κυνουρίας
Η 31η Αυγούστου δεν είναι απλώς μία ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι ημέρα βαθιάς
συγκίνησης και ευγνωμοσύνης, καθώς μας υπενθυμίζει την επέτειο της εις Επίσκοπον χειροτονίας
ενός από τους πλέον σεβαστούς και πνευματικούς Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, του
Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευσταθίου.
Σαράντα έξι χρόνια Αρχιερωσύνης. Σαράντα έξι χρόνια αδιάκοπης προσφοράς, προσευχής,
αγωνίας, θυσίας και αγάπης. Μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στον Χριστό και στον άνθρωπο.
Από την ημέρα κατά την οποία η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος τον κατέστησε Επίσκοπο
της Εκκλησίας, ο Σεβασμιώτατος δεν αντιμετώπισε ποτέ την Αρχιερωσύνη ως τιμή ή εξουσία,
αλλά ως σταυρό, ευθύνη και διακονία. Έγινε πατέρας για τον πονεμένο, καταφυγή για τον
αδύναμο, στήριγμα για τον ασθενή, ελπίδα για τον νέο, προστασία για το παιδί και το βρέφος,
παρηγοριά για εκείνον που βρέθηκε μόνος και ξεχασμένος.
Πίσω από κάθε έργο του βρίσκεται ένας άνθρωπος. Πίσω από κάθε ίδρυμα, μία ανάγκη. Πίσω
από κάθε πρωτοβουλία, ένας ανθρώπινος πόνος που δεν μπόρεσε και δεν θέλησε να προσπεράσει.
Αυτή είναι ίσως η σπουδαιότερη παρακαταθήκη της μακράς αρχιερατικής του πορείας: ότι δεν
αρκέστηκε ποτέ να ομιλεί για την αγάπη του Χριστού, αλλά αγωνίστηκε καθημερινά να την κάνει
πράξη, παρουσία και προσφορά.
Για εμένα προσωπικά, όμως, η σημερινή επέτειος έχει ακόμη βαθύτερο και ιερότερο νόημα.
Αισθάνομαι υπέρτατη τιμή, συγκίνηση και ισόβια ευγνωμοσύνη, διότι από τα τίμια και
ευλογημένα χέρια του έλαβα το ανεκτίμητο δώρο της Ιερωσύνης.
Τα χέρια εκείνα που επί τόσα χρόνια υψώνονται προς τον ουρανό για να προσευχηθούν για το
ποίμνιο, που ευλογούν, παρηγορούν και στηρίζουν, τέθηκαν κάποτε επάνω στην κεφαλή μου και,
διά της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, με εισήγαγαν στη φοβερή και μεγάλη διακονία του
Ιερού Θυσιαστηρίου.
Αυτό για εμένα δεν αποτελεί απλώς μία ανάμνηση από το παρελθόν. Είναι σφραγίδα ζωής,
πνευματικός δεσμός, χρέος ευγνωμοσύνης και ιερή παρακαταθήκη, την οποία θα φέρω μέσα μου
μέχρι την τελευταία μου αναπνοή.
✠
Σεβασμιώτατε και πολυσέβαστε Πάτερ και Δέσποτα,
στη συμπλήρωση σαράντα έξι ετών από την εις Επίσκοπον χειροτονία Σας, καταθέτω με υιικό
σεβασμό την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μου. Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να γνωρίσω
έναν Ποιμενάρχη που δεν δίδαξε μόνο με τα λόγια, αλλά πρωτίστως με τη ζωή του· έναν
Επίσκοπο που έκανε τον ανθρώπινο πόνο προσωπική του υπόθεση και την Αρχιερωσύνη
καθημερινή θυσία και προσφορά.
Εύχομαι ο Μέγας Αρχιερεύς Χριστός, τον Οποίο επί τόσες δεκαετίες υπηρετείτε με πίστη,
αφοσίωση και αυταπάρνηση, να Σας χαρίζει υγεία, δύναμη και μακροημέρευση, ώστε για πολλά
ακόμη χρόνια να ευλογείτε, να παρηγορείτε, να καθοδηγείτε και να διδάσκετε όλους μας με τον
λόγο και, κυρίως, με το παράδειγμα της ζωής Σας.
Σαράντα έξι χρόνια Αρχιερωσύνης.
Σαράντα έξι χρόνια προσφοράς.
Σαράντα έξι χρόνια πατρικής αγάπης.
Μια ολόκληρη ζωή δοσμένη στον Θεό και στον άνθρωπο.
Εἰς πολλὰ ἔτη, Δέσποτα!
Ο Θεός να Σας ενισχύει στη μεγάλη αποστολή που Σας εμπιστεύθηκε και να Σας διατηρεί πάντοτε
άξιο της αγάπης και της εμπιστοσύνης του λαού Του.