Απ’ όλα τα τείχη που ορθώνονται γύρω μας, χάρη στους αγκιτάτορες του λαϊκισμού, ένα με τρομάζει περισσότερο. Η αδιαφορία για τον κόσμο που κατοικούμε, η άρνηση να αποδεχθούμε το γεγονός πως η γη δεν είναι μόνο μια κληρονομιά από τους προγόνους μας, αλλά και ένα δάνειο από τα παιδιά μας. Συχνά αρκετοί συμπολίτες μας, κατά τη διάρκεια αυτής της προεκλογικής περιόδου, με ρωτούν γιατί επιμένω τόσο πολύ σε όλες τις συνεντεύξεις και ομιλίες μου στο ζήτημα της κλιματικής κρίσης, αντί να στέκομαι περισσότερο στα τρέχοντα, στα «καθημερινά» ή έστω σε όσα αναμασούν οι επαγγελματίες πολιτικοί. Κάθε φορά απαντώ το ίδιο: δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός. Ούτε κατέρχομαι στην πολιτική πιστεύοντας αφελώς ότι την πόλη, τη χώρα, την Ευρώπη, τον κόσμο θα τη «σώσουν» οι πολιτικοί.

Η δική μου πίστη εδράζεται στους ενεργούς, αυτόβουλους πολίτες. Πιστεύω στις αποφάσεις που λαμβάνονται «από τα κάτω», από τις