Είναι αλήθεια ότι οι δηλώσεις των κ.κ. Δένδια και Τσαβoύσογλου , δεν ήταν καθόλου συνηθισμένες , ήταν έξω από το κλασικό διπλωματικό πρωτόκολλο, όπου, συνήθως, κεκλεισμένων των θυρών λέγονται τα ουσιαστικά και στο δημόσιο λόγο τα τυπικά.

Ο Έλληνας υπουργός, ηταν πολύ καλός, με ετοιμότητα, που έβγαζε αυτοπεποίθηση και στο λόγο του και στη γλώσσα του σώματος. Το ίδιο καλή, ήταν η εικόνα του κατά την συνάντησή του, με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν.

Μπορεί τον ελληνοτουρκικό διάλογο, να μην τον πιστεύει και να τον χρησιμοποιεί προσχηματικά, αλλά, ακόμη και έτσι, οι επαφές και ο διάλογος είναι καλύτερος από την πολεμική έντασης.

Ο Δένδιας και όλη η ελληνική ομάδα πήγαν ολόπλευρα προετοιμασμένοι. Κοίταξε τον αντίπαλο στα μάτια και του είπε, ναι στο διάλογο, αλλά στα πλαίσια των κανόνων του διεθνούς δικαίου, με μόνη διαφορά για την υφαλοκρηπίδα και την εκκρεμότητα του καθορισμού της ΑΟΖ.

Έχω μια συγκρατημένη αισιοδοξία ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μπορούν να βελτιωθούν, αρκεί, να ξαναπιάσουμε το νήμα, από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Ελσίνκι το 1999, όπου διατυπώθηκαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με νέες χώρες και τον οδικό χάρτη για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας .

Η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. ήταν ίσως η μεγαλύτερη διπλωματική νίκη του Ελληνισμού μετά την μεταπολίτευση και την πέτυχε ο Κώστας Σημίτης, που, όμως, χρεώνεται τα Ίμια. Η σύγκρουση τελευταία των δύο πρώην πρωθυπουργών Κ. Σημίτη και Κ. Καραμανλή, με πολιτικά ευπρεπή τρόπο είναι σύγκρουση δύο διαφορικών αντιλήψεων στην εξωτερική μας πολιτική.