"ΘΥΜΙΑΜΑ" | Ένα μικροδιήγημα για τα Χριστούγεννα από τον Γ.Δ. Αναγνώστου

ΘΥΜΙΑΜΑ

Κόντευαν Χριστούγεννα. Τα λαμπιόνια είχαν σκαρφαλώσει πάνω στα δέντρα. Οι νύχτες ομόρφαιναν. Θελκτικές και ερωτεύσιμες. Μα οι δρόμοι ήταν άδειοι. Σχεδόν άδειοι. Και παγωμένοι. Ο Χριστός θα γεννηθεί μόνος αυτή τη χρονιά. Η Μητέρα μονάχα κι ο λυπημένος Ιωσήφ κάτω δεξιά στην εικόνα να τον διαβολεύει ο Σατανάς. Οι τρείς Μάγοι δεν έκαναν το ταξίδι. Απαγόρευση κυκλοφορίας. Τα δώρα έμεινα πίσω. Δε θα φτάσουν ποτέ. Και κάπου ανάμεσα οι καταραμένοι τούτης της γης. Οι ενδεείς, οι άστεγοι. Άνθρωποι κατώτερου θεού. Να σέρνουν πάνω στους δρόμους απέλπιδα το βάρος τους. Να τους κυττούν με οίκτο κείνοι που δεν τους μοιάζουν. Και τα παιδιά. Αχ! Τα παιδιά. Δεν θα μας τραγουδήσουν φέτος τον λυτρωτή Μεσσία. Τρίγωνα δε θα πιάσουν. Μόνο θυμίαμα και προσευχή. Μόνο κατάνυξη. Και πίστη κάποια στιγμή, να πάρουμε τη ζωή μας πίσω. Που δεν είναι και τόσο δική μας. Κι ολόγυρα άδεια σοκάκια να μοιάζουν με λεωφόρους άδειες. Φόβος κι ελπίδα να θρέφει το ‘ να τ ‘ άλλο. Και αγάπη. Να μένει αγάπη να την κερνούμε μες στα ποτήρια. Να πίνουμε την ευωδία. Να νιώθουμε τον πόνο. Είναι μοναχικός τούτος ο πόνος. Σαν συριγμός. Σαν νέου ανθρώπου θάνατος. Τ ‘ αστέρια τούτη την Άγια Νύχτα κέντησαν μια προσδοκία. Αβέβαιη. Ανάγλυφη και τόσο ποθητή. Σαν έρωτας με μολύβι γραμμένος / εύκολα για να σβήνει. Μα σίγουρο είναι. Αύριο ο ήλιος ξανά θα ανατείλει. Μια νέα μέρα θα φανεί. Και πάλι – πάλι ακόμα. Η γέννα νικά το θάνατο. Κι ο θάνατος θα αργήσει.

Και μια ζωή σα γεννηθεί αλλού θα βρει ν ‘ ανθήσει

Γ.Δ. Αναγνώστου    22. XII. 2020