Λιγνιτικό Κέντρο Μεγαλόπολης | "Εκτεταμένη διαδικασία αποξήλωσης και καταστροφής εγκαταστάσεων και εξοπλισμού της ΔΕΗ"

Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2026 09:32

Μήνες τώρα εξελίσσεται, στο Λιγνιτικό Κέντρο Μεγαλόπολης, μια εκτεταμένη διαδικασία αποξήλωσης και καταστροφής εγκαταστάσεων και εξοπλισμού της ΔΕΗ.

- Απολήπτες,

- αποθέτες,

- αναδιπλωτές,

- καλωδιοχήματα,

- ταινιοχήματα,

- χιλιάδες μέτρα ταινιοδρόμων,

- κτίρια

και άλλες υποδομές που για δεκαετίες αποτέλεσαν μέρος της παραγωγικής ζωής της Μεγαλόπολης έχουν ήδη απομακρυνθεί ή καταστραφεί.

- Δεν αμφισβητούμε την ανάγκη περιβαλλοντικής

αποκατάστασης των ορυχείων.

- Δεν ζητάμε να παραμείνουν όλες οι εγκαταστάσεις στη θέση

τους.

- Καταγγέλλουμε, όμως, την αποξήλωση και καταστροφή

εξοπλισμού χωρίς να έχει προηγηθεί μια ολοκληρωμένη

καταγραφή και αξιολόγηση της ιστορικής, τεχνικής και

βιομηχανικής του αξίας.

Το ερώτημα είναι απλό:

- Ποιος αποφασίζει τι είναι «άχρηστο» και με ποια

τεκμηρίωση;

Χωρέμι: η καταστροφή συνεχίζεται

Σήμερα 3 Σεπτεμβρίου 2026 πληροφορηθήκαμε ότι ξεκίνησε η αποξήλωση του κόμβου στο Χωρέμι.

Πρόκειται για εγκατάσταση που λειτούργησε περίπου 15–18 χρόνια και ανήκει στις νεότερες υποδομές του Λιγνιτικού Κέντρου.

Επικοινωνήσαμε άμεσα με τον αρμόδιο Αναπληρωτή Διευθυντή, κ. Ζάρκα, ο οποίος μας ενημέρωσε ότι το πρόγραμμα της ημέρας αφορούσε «αποξήλωση μεταλλικών κατασκευών ταινιοδρόμων».

Αντιπροσωπεία του Διοικητικού μας Συμβουλίου μετέβη στη συνέχεια στον χώρο και διαπίστωσε ότι η αποξήλωση του κόμβου είχε ήδη ξεκινήσει.

- Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει ότι ο χρόνος για να διασωθεί

ό,τι αξίζει να διασωθεί είναι περιορισμένος.

Για το συγκεκριμένο περιστατικό απευθυνθήκαμε στην Αστυνομική Αρχή Μεγαλόπολης και ζητήσαμε νομική συνδρομή, προκειμένου να εξεταστούν τα διαθέσιμα νόμιμα μέτρα.

Ο SR240 είναι η προειδοποίηση

Κατασκευασμένος περίπου το 1957, με ιστορία που συνδέεται με τη ΛΙΠΤΟΛ και την Πτολεμαΐδα, μεταφέρθηκε στη Μεγαλόπολη το 1989 και χρησιμοποιήθηκε στη δοκιμαστική λειτουργία της Μονάδας 4 το 1990.

- Στις 25 Ιουνίου κόπηκε και καταστράφηκε.

Ένα μηχάνημα μπορεί να έχει πάψει να είναι παραγωγικά χρήσιμο και ταυτόχρονα να έχει σημαντική ιστορική και βιομηχανική αξία.

Αυτό είναι το βασικό μάθημα από την υπόθεση του SR240.

- Δεν πρέπει να επαναληφθεί.

Τι γίνεται με την περιουσία της ΔΕΗ και το scrap;

Η αποξήλωση δεν είναι μόνο τεχνική διαδικασία.

- Έχει και οικονομικό αντικείμενο.

Υπάρχουν συμβάσεις, υλικά, μεταφορές και αξιοποίηση μετάλλων.

Επομένως, είναι εύλογο να ζητούμε να γνωρίζουμε

- τι αποξηλώνεται,

- με ποια διαδικασία,

- ποιοι είναι οι οικονομικοί όροι

- και ποιο είναι το αποτέλεσμα για τη ΔΕΗ.

Για εμάς το θέμα έχει και μια ιδιαίτερη διάσταση.

- Η ιστορία της ΔΕΗ είναι συνδεδεμένη με τη ζωή και την εργασία χιλιάδων ανθρώπων και με την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της Μεγαλόπολης.

- Παράλληλα, η ασφαλιστική ιστορία των εργαζομένων συνδέθηκε με το ασφαλιστικό τους σύστημα και τους πόρους του.

Κατά τον διαχωρισμό του ΟΑΠ/ΔΕΗ από τη ΔΕΗ, η περιουσία που συνδεόταν με τον ασφαλιστικό φορέα παρέμεινε στη ΔΕΗ.

Αυτό αποτελεί για εμάς έναν επιπλέον λόγο να ενδιαφερόμαστε για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται σήμερα αυτή η περιουσία.

- Δεν ζητάμε προνομιακή μεταχείριση.

- Ζητάμε ενημέρωση, διαφάνεια και σεβασμό στην ιστορία που αυτή η περιουσία αντιπροσωπεύει.

-Υπάρχει ακόμη εξοπλισμός που πρέπει να εξεταστεί

Η Μονάδα 4, παρότι δεν λειτουργεί από την 1η Ιανουαρίου 2025, εξακολουθεί να περιλαμβάνεται στο μητρώο μονάδων της ΔΕΗ.

Ο εξοπλισμός της αυλής λιγνίτη, απολήπτης, αποθέτης και ταινιόδρομοι, παραμένει, όπως και οι εγκαταστάσεις και το σύστημα ταινιοδρόμων στη Μαραθούσα.

Υπάρχει επίσης εναπομείναντας εξοπλισμός του ορυχείου που μπορεί να αξιολογηθεί.

- Αυτός ο εξοπλισμός πρέπει να παραμείνει προστατευμένος έως ότου ολοκληρωθεί η αναγκαία καταγραφή και αξιολόγηση.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να χάσουμε και άλλα σημαντικά τεκμήρια και μετά να αναζητούμε εκ των υστέρων τι χάθηκε.

ΤΙ ΖΗΤΑΜΕ

Τα αιτήματά μας είναι συγκεκριμένα και απολύτως ρεαλιστικά:

1. Άμεση αναστολή των νέων αποξηλώσεων έως ότου

καταγραφεί και αξιολογηθεί ο εξοπλισμός που πρόκειται να

καταστραφεί.

2. Πλήρης ενημέρωση για τις συμβάσεις αποξήλωσης και την

οικονομική διαχείριση των υλικών, ώστε να υπάρχει σαφής

εικόνα για το αντικείμενο, τους όρους και το οικονομικό

αποτέλεσμα της διαδικασίας.

3. Συνεργασία της ΔΕΗ με τον Δήμο Μεγαλόπολης και τις

αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες για την επιλογή και προστασία

του εξοπλισμού και των εγκαταστάσεων που έχουν ιστορική,

τεχνική ή βιομηχανική αξία.

4. Άμεση ειδική συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο

Μεγαλόπολης, με συμμετοχή των κοινωνικών

και παραγωγικών φορέων της περιοχής, ώστε να

αποφασιστεί ένα συγκεκριμένο σχέδιο για τη διάσωση και

ανάδειξη της βιομηχανικής κληρονομιάς.

Στο πλαίσιο αυτό προτείνουμε τη δημιουργία Μουσείου Ενέργειας και Βιομηχανικής Ιστορίας ή Βιομηχανικού Πάρκου, καθώς και την αποκατάσταση του κυλικείου του οικισμού της ΔΕΗ ως χώρου ιστορικής μνήμης.

Η μετάβαση δεν σημαίνει διαγραφή της μνήμης

Γνωρίζουμε ότι η λιγνιτική δραστηριότητα ολοκληρώνεται και ότι η περιβαλλοντική αποκατάσταση είναι αναγκαία.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μαζί με τις εγκαταστάσεις πρέπει να χαθεί και η μνήμη μιας ολόκληρης παραγωγικής εποχής.

- Δεν ζητάμε να διατηρηθούν όλα.

- Ζητάμε να αξιολογηθούν πριν καταστραφούν.

Η Μεγαλόπολη δικαιούται να γνωρίζει τι απομακρύνεται από τον τόπο της και τι αξίζει να παραμείνει ως τεκμήριο της ιστορίας της.

Η ΔΕΗ μπορεί και πρέπει να προχωρήσει στην αποκατάσταση.

Η διαδικασία, όμως, οφείλει να γίνεται με:

- διαφάνεια,

- τεκμηρίωση

- και σεβασμό στην ιστορική κληρονομιά του τόπου.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της παρέμβασής μας.