Έχεις ποτέ νιώσει το παράξενο συναίσθημα που είναι γνωστό σαν ντεζαβού; Έχεις μερικές φορές την αίσθηση ότι γνωρίζεις τι πρόκειται να συμβεί;
Όλες αυτές οι αισθήσεις μπορεί να είναι ενδείξεις της αθανασίας σου. Αυτό το βιβλίο προτείνει μια συναρπαστική θεωρία, στηριγμένη σε επιστημονικά δεδομένα: μια θεωρία που υποστηρίζει ότι ο θάνατος είναι επιστημονικά αδύνατος.
Χρησιμοποιώντας τα τελευταία ευρήματα της νευρολογίας, της κβαντικής φυσικής και της μελέτης της συνείδησης, αλλά και τις διδασκαλίες αρχαίων και νεότερων φιλοσόφων, όπως του Πλάτωνα και των Πυθαγορείων, ο Anthony Peake υποστηρίζει ότι δεν πεθαίνουμε ποτέ. Μόλις διαβάσετε αυτό το βιβλίο, θα καταλάβετε τον λόγο της ζωής σας και πώς μπορείτε να την κάνετε καλύτερη την επόμενη φορά.
«Η ερμηνεία του Peake για την αθανασία είναι η πιο καινοτόμος και προκλητική επιχειρηματολογία που έχω δει ποτέ».
—BRUCE GREYSON, καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια
ANTHONY PEAKE
ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ;
Η συναρπαστική επιστήμη για το τι συμβαίνει όταν πεθάνουμε.
Μετάφραση: Μαρία Κωνσταντούρου
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:
Ο Anthony Peake (Άντονι Πικ) αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Γουόρικ και σπούδασε σε μεταπτυχιακό επίπεδο στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο του Γουεστμίνστερ. Πολύ σύντομα απέκτησε τη φήμη ενός από τους πλέον αυθεντικούς στοχαστές του κόσμου στη μελέτη αλλοιωμένων συνειδησιακών καταστάσεων. Το έργο του επικεντρώνεται στην εύρεση επιστημονικά τεκμηριωμένων απαντήσεων για τα σημαντικά μυστήρια της ανθρώπινης συνειδητότητας. Πολλά από τα βιβλία του έχουν γίνει μπεστ-σέλερ, μεταξύ των οποίων Το απεριόριστο μυαλό και Ανοίγοντας τις πύλες της αντίληψης.
Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε την ιστοσελίδα του συγγραφέα: Anthony Peake - Author of Opening The Doors Of Perception
Ο Τάσος Ξιαρχό μετά τον σάλο που προκλήθηκε στο διαδίκτυο για τον χλευασμό του κατά νεαρής κοπέλας, βρίσκεται σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, έχοντας μάλιστα εγκαταλείψει το αυτοκίνητό του στο Μενίδι με την αστυνομία να συνεχίζει τις έρευνες για τον εντοπισμό του χορογράφου.
Η κόρη του Μπρους Λι ρίχνει φως στις πιο δυνατές φιλοσοφίες ζωής του πατέρα της, καθώς και στο πώς μπορούμε να εφαρμόσουμε τις διδασκαλίες του στην καθημερινή μας ζωή.
Άδειασε το μυαλό σου, γίνε άμορφος, ασχημάτιστος σαν το νερό.
Ο Μπρους Λι είναι ένα πολιτιστικό είδωλο, παγκόσμια γνωστός για τις πολεμικές του τέχνες και την κινηματογραφική του
Ένα τουλάχιστον άτοπο σχόλιο - κι αυτός είναι μάλλον επιεικής χαρακτηρισμός - έκανε ο Άρης Πορτοσάλτε, με αφορμή τον τραγικό θάνατο του ντελιβερά που έχασε τη ζωή του σε τροχαίο στη Θεσσαλονίκη.
Μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ο γνωστός δημοσιογράφος σχολίασε: «τώρα βέβαια υπάρχει και μια συγκεκριμένη συμπεριφορά των διανομέων, για να τα λέμε, Θεός σχωρέστον…».
Συνεχίζεται η κόντρα ανάμεσα στον Γιώργο Τσαλίκη και τον Γρηγόρη Γκουντάρα. Το μεσημέρι του Σαββάτου (30-10) ο τραγουδιστής μίλησε από την Δημητσάνα στην εκπομπή Καλύτερα δε γίνεται! θέλοντας να ξεκαθαρίσει τη θέση του, ωστόσο ένιωθε το δίκιο να τον «πνίγει» και μίλησε με ένταση, τόσο που η Ναταλία τον παρακάλεσε να χαμηλώσει τον τόνο της φωνής του.
Ο Τζεφ Μπέζος δημιούργησε μία από τις υψηλότερα αποτιμώμενες εταιρείες στον πλανήτη, και στην πορεία έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου. Η Amazon ήταν η εταιρεία που έφτασε τα 100 δισ. δολάρια σε πωλήσεις γρηγορότερα από κάθε άλλη. Και όλα ξεκίνησαν πουλώντας βιβλία μέσω Ίντερνετ. Πώς τα κατάφερε;
Ευτυχώς, ο Μπέζος «έκρυψε σε κοινή θέα» τον οδικό χάρτη που χρησιμοποίησε για να πετύχει. Και όποιος επιχειρηματίας τον ακολουθήσει είναι αδύνατον να
Αφήστε το παιδί σας να γίνει ό,τι θέλει, να ταξιδέψει όπου θέλει, να φανταστεί ό,τι θέλει, να εκφραστεί όπως θέλει και να δει τα όνειρά του να πραγματοποιούνται στο δικό του καμβά, τον ίδιο του τον τοίχο στην κρεβατοκάμαρά του.
Χρώμα Υδατοδιάλυτο ειδικής σύνθεσης βασισμένο σε ακρυλικές ρητίνες, κατάλληλο για τη δημιουργία επιφανειών μαυροπίνακα. Δίνει ένα διακοσμητικό αποτέλεσμα υψηλών αντοχών και άριστο αισθητικά. Εφαρμόζεται σε εσωτερικούς χώρους, σε νέες ή ήδη βαμμένες επιφάνειες όπως τοίχος, ξύλο ,MDF, κόντρα πλακέ, μέταλλο κλπ. μετά από την κατάλληλη προετοιμασία τους.
Monostop Thermo Roof - Ξεκινήστε την ενεργειακή αναβάθμιση του σπιτιού σας από πάνω… με την κατάλληλη θερμική μόνωση και προστασία.
Το Monostop Thermo Roof είναι ενεργειακή - ελαστομερής υβριδική μεμβράνη ειδικά σχεδιασμένη για μόνωση ταρατσών. Εμφανίζει εξαιρετική πρόσφυση στις κατάλληλα προετοιμασμένες επιφάνειες, εξαιρετική αντοχή στα λιμνάζοντα νερά και ακολουθεί τις
Οι εσωκομματικές αναμετρήσεις στο ΠΑΣΟΚ που έγραψαν ιστορία. Διαβάστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος του Newsbomb.gr.
Η πολιτική είναι σαν τη φύση. Απεχθάνεται τα κενά. Όπως έχει αποδείξει η παγκόσμια πολιτική ιστορία, τα κενά δεν διαρκούν για πολύ. Κάποιος θα σπεύσει να τα καλύψει. Αυτό ακριβώς συνέβη και το 1974, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου επέστρεψε από το εξωτερικό μετά τη πτώση της χούντας και ίδρυσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.
Το κόμμα του Ανδρέα ήρθε να καλύψει πολλές ανάγκες. Αρχικά, την ανάγκη για ένα ισχυρό δίπολο κατά την 3η Ελληνική Δημοκρατία. Δεν συνέβη από τη μία μέρα στην άλλη. Χρειάστηκε να περιμένει εφτά ολόκληρα χρόνια, για να βρεθεί στην εξουσία, μετά τη νίκη του στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου του 1981.
Το πολιτικό πλαίσιο
Επίσης, δεν ήταν εύκολο. Ο Παπανδρέου δεν έπαιζε μόνος για τη πρωτοκαθεδρία στα «αριστερά» του «κληρονόμου» της ΕΡΕ, της νεοσύστατης, τότε, Νέας Δημοκρατίας. Οι προδικτατορικοί ισχυροί παράγοντες της Ένωσης Κέντρου, δεν αναγνώριζαν τον Ανδρέα ως φυσικό αρχηγό της παράταξης. Και εκείνος με τη σειρά του, δεν ήθελε ένα κόμμα που θα ήταν η συνέχεια συνασπισμού κομμάτων που έφερε τον πατέρα του, Γεώργιο Παπανδρέου, στην εξουσία.
Το κλίμα της μεταπολίτευσης αναζητούσε έναν οργανισμό με χαρακτηριστικά Σοσιαλδημοκρατικά, που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να ήταν η συντηρητική και ακραία αντικομμουνιστική, Ένωση Κέντρου. Χρειάζονταν ένα κόμμα που θα έβγαζε από το μετεμφυλιακό περιθώριο τον μισό πληθυσμό της χώρας. Ένα κίνημα που παρά το γεγονός ότι θα είχε ριζοσπαστική ρητορική, θα ήταν θεσμικό. Τέλος, υπήρχε η ανάγκη για ένα «ανάχωμα» που θα ανέκοπτε τη δυναμική του ΚΚΕ, που νομιμοποιήθηκε ξανά μετά από 27 χρόνια.
Ο Ανδρέας ΠαπανδρέουAP Images / Aris Saris
Όλα τα παραπάνω, ήταν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Το «Κοινωνικό Συμβόλαιο», ήταν στην πραγματικότητα η κοινωνική συμμαχία μεγάλου μέρους της εργατικής τάξης, της εργατικής «αριστοκρατίας», των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, αλλά και τμημάτων του μεγάλου κεφαλαίου. Η συμμαχία αυτή διατηρήθηκε για 30 ολόκληρα χρόνια.
Όταν διαλύθηκε, εξαιτίας των μνημονίων, το ΠΑΣΟΚ μετατράπηκε σε ένα μικρό κόμμα, που διακατέχεται ακόμα από το «μεγαλείο» των περασμένων ετών. Άλλωστε, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η πολιτική απεχθάνεται τα κενά. Και το κενό που άφησε στη λεγόμενη κεντροαριστερά η συντριβή του άλλοτε πανίσχυρου κόμματος του Ανδρέα, μπόρεσε να το καλύψει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το σήμερα
Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ, με «όχημα» το ΚΙΝΑΛ, προσπαθεί να βρει ξανά τον βηματισμό του και να επιστρέψει σε ρόλο πρωταγωνιστή. Αυτό υποστηρίζουν οι έξι υποψήφιοι για την ηγεσία του, που ρίχνονται στη «κούρσα» της μίας εσωκομματικής αναμέτρησης που στιγματίστηκε από το πρόβλημα υγείας της Φώφης Γεννηματάκαι από την προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου να επιστρέψει μέσω αυτής, στη κεντρική πολιτική σκηνή.
Οι Νίκος Ανδρουλάκης, Παύλος Γερουλάνος, Χάρης Καστανίδης, Ανδρέας Λοβέρδος, Γιώργος Παπανδρέου και Παύλος Χρηστίδης (με αλφαβητική σειρά) διεκδικούν την ηγεσία και υπόσχονται την «ανάσταση» του άλλοτε κραταιού κινήματος. Το μέλλον της παράταξης, βρίσκεται στα χέρια των μελών και των φίλων του, που στις 5 και 12 (αν χρειαστεί) Δεκεμβρίου, θα εκλέξουν τον νέο αρχηγό.
Από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και μετά, ακολούθησαν πολλές εσωκομματικές αναμετρήσεις για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Άλλες πιο σκληρές, άλλες λιγότερο. Ωστόσο, είναι γεγονός πως οι περισσότερες από αυτές σημάδεψαν τον τόπο και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη πορεία μέχρι το σήμερα. Αυτές τις εσωκομματικές «μάχες» θα παρουσιάσει το σημερινό αφιέρωμα του Newsbomb.gr.
Ο Ανδρέας στο «Ωνάσειο»
Μέσα στα κόμματα εξουσίας συνυπάρχουν πρόσωπα με διαφορετική πολιτική κατεύθυνση, τα οποία εκφράζουν διαφορετικά κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα. Στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα και όσο ζούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, τα διαφορετικά ρεύματα που συνυπήρχαν κάτω από την ηγεσία του είχαν ήδη αποκρυσταλλωθεί.
Άλλωστε, η υγεία του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ ήταν επιβαρυμένη από το 1989 και αρκετά στελέχη μετείχαν σε μυστικές πολιτικές ζυμώσεις πριν καν ακόμα επιστρέψει το κόμμα τους στην εξουσία, το 1993. Έκτοτε, οι φράξιες αυτές άρχισαν να κάνουν ακόμα πιο αισθητή την παρουσία τους. Από τη μία υπήρχαν οι λεγόμενοι «προεδρικοί» και από την άλλοι οι λεγόμενοι «εκσυγχρονιστές».
Το «προεδρικό» μπλοκ δεν ήταν, όμως, ενιαίο, σε αντίθεση με τους «εκσυγχρονιστές», που τα πρωτοκλασάτα στελέχη τους αναγνώριζαν τον Κώστα Σημίτη -που είχε συγκρουστεί ανοιχτά εκείνο το διάστημα με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ- ως ηγετική τους φυσιογνωμία. Όλα αυτά έγιναν εμφανή τον Ιανουάριου του 1996. Ο Ανδρέας νοσηλεύονταν στο «Ωνάσειο» για περισσότερες από 40 ημέρες και η χώρα έμοιαζε με ακυβέρνητο καράβι.
Το διάστημα που μεσολάβησε από την εισαγωγή του αρχηγού του Κινήματος στο νοσοκομείο, μέχρι και την ημέρα που πραγματοποιήθηκε η ψηφοφορία για την εκλογή νέου πρωθυπουργού από τη Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, οι διεργασίες στο παρασκήνιο είχαν πάρει «φωτιά». Όλες οι πλευρές προσπαθούσαν να βρουν στηρίγματα, έτσι ώστε να κερδίσουν αυτή τη πρωτόγνωρη στα χρονικά του κόμματος, διαδικασία.
Το πρωινό της 18ης Ιανουαρίου, πραγματοποιήθηκε η ψηφοφορία που στιγμάτισε τη πορεία της χώρας και του ΠΑΣΟΚ, στην οποία έλαβαν μέρος οι 167 από τους 170 βουλευτές που εξέλεξε το κόμμα στις εκλογές του 1993. Δεν συμμετείχαν ο Ανδρέας Παπανδρέου που νοσηλεύονταν, ο βουλευτής Ά Θεσσαλονίκης Κυριάκος Σπυριούνης που είχε διαγραφεί από την Κ.Ο. λίγους μήνες νωρίτερα και ο αντικαταστάτης του Ανδρέα Ντούτσου -που είχε πεθάνει την προηγούμενη ημέρα-, Γιάννης Θωμόπουλος, καθώς δεν είχε προλάβει να ορκιστεί.
Υποψηφιότητες κατατέθηκαν από τους Κώστα Σημίτη, Γεράσιμο Αρσένη, Άκη Τσοχατζόπουλο και Γιάννη Χαραλαμπόπουλο. Οι εφημερίδες της εποχής θεωρούσαν «φαβορί» για τον δεύτερο γύρο, το δίδυμο Σημίτη-Αρσένη. Αφενός γιατί ο πρώτος είχε ένα συμπαγές μπλοκ δυνάμεων. Αφετέρου, διότι ο Αρσένης εξέφραζε έναν κύκλο που ναι μεν είχε ισχυρά «παπανδρεϊκά» στοιχεία, όμως τον ακολουθούσαν και πρόσωπα που δεν είχαν εκφράσει ανοιχτά προτίμηση.
Ο Άκης, όντας τότε ο πανίσχυρος υπουργός Εσωτερικών, ήταν ο εκφραστής της «πασοκικής ορθοδοξίας», η οποία όμως είχε και άλλον έναν εκπρόσωπο, τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο. Έτσι, έμοιαζε δύσκολο να μπορέσει να πετάξει εκτός δευτέρου γύρου τον Γεράσιμο Αρσένη. Όλα αυτά ήταν τα προγνωστικά των εφημερίδων. Γιατί κανείς δεν γνώριζε με σιγουριά τι ακριβώς είχε συμφωνήσει ο κάθε βουλευτής με τον κάθε υποψήφιο στο παρασκήνιο.
Αυτό ακριβώς αποδείχθηκε στο πρώτο γύρο. Η μάχη ήταν οριακή. Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Κώστας Σημίτης έλαβαν από 53 ψήφους και θα «κονταροχτυπιόντουσαν» στον δεύτερο γύρο. Ακολούθησαν ο Γεράσιμος Αρσένης με 50 ψήφους και ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος με 11. Το πως έγινε αυτή η ανατροπή, είναι κάτι που δεν θα το μάθουμε ποτέ – από ότι φαίνεται. Οι φήμες της εποχής έλεγαν ότι ο πολυπράγμων Κώστας Λαλιώτης, που στήριζε τον Σημίτη, κατεύθυνε «σημιτικές» ψήφους στον Άκη, προκειμένου να αποκλειστεί ο Αρσένης από τον ΄Β γύρο. Ο ίδιος, βέβαια, χαρακτήριζε «γελοιότητες» όλα αυτά.
Το αποτέλεσμα έδωσε «φτερά» στη πλευρά Τσοχατζόπουλου, που θεωρούσε -βάσει των αποτελεσμάτων- δεδομένη την επικράτηση του. Όμως, δεν υπολόγισαν σωστά. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη ψηφοφορία. Και το αποτέλεσμα ήταν και πάλι έκπληξη. Κώστας Σημίτης 86 ψήφους. Άκης Τσοχατζόπουλος 75 ψήφους. Λευκά 6. Ο Σημίτης, ήταν πλέον πρωθυπουργός και οι «προεδρικοί» έριξαν το «ανάθεμα» στη πλευρά Αρσένη.
Κώστας Σημίτης - Άκης ΤσοχατζόπουλοςΑΠΕ/ΜΠΕ
Σημίτης εναντίον Άκη ΙΙ
Από τον Ιανουάριο του 1996, ο Κώστας Σημίτης ήταν πρωθυπουργός. Δεν ήταν, όμως, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας είχε βγει από το «Ωνάσειο» και βρίσκονταν σε άσχημη κατάσταση στην Εκάλη. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, θα φύγει τελικά από τη ζωή στις 23 Ιουνίου του 1996. Λίγες ημέρες αργότερα, μέσα ιδιαίτερα βαρύ κλίμα, θα ξεκινούσε το τέταρτο Συνέδριο του κόμματος.
Η ένταση που επικρατούσε στο Συνέδριο δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο του θανάτου του Ανδρέα. Όλο το διάστημα που μεσολάβησε από την εκλογή του Σημίτη στη πρωθυπουργία, η συνύπαρξη του με τον Άκη, κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Οι «προεδρικοί» έψαχναν στο Συνέδριο για τη ρεβάνς της ήττας τους στη Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Το κλειστό του ΟΑΚΑ έζησε επί τρεις ημέρες πρωτόγνωρες καταστάσεις για τη πολιτική ζωή της χώρας. Φτυσιές, γιούχες και ανταλλαγή ύβρεων συνέθεταν το σκηνικό. Ήταν ένας πραγματικός πόλεμος και κανείς δεν μπορούσε με σιγουριά να μιλήσει για τις συνέπειες του.
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκονταν μπροστά στη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας του. Το μεγάλο θέμα που διακυβεύονταν ήταν, πλέον, η ενότητα της παράταξης, καθώς όλα έδειχναν πως οι δύο πλευρές δύσκολα θα μπορέσουν να συνυπάρξουν. Αρκετά στελέχη -και όχι μόνο της πλευράς Τσοχατζόπουλου- μπροστά σε αυτή τη κατάσταση προέκριναν τη λύση της «δυαρχίας». Πρωθυπουργός ο Σημίτης, αρχηγός του κόμματος ο Άκης. Ανάμεσα σε εκείνους που διακινούσαν το συγκεκριμένο σενάριο, ήταν και ο Κώστας Λαλιώτης, παρά το γεγονός ότι τον Ιανουάριο είχε στηρίξει τον Σημίτη.
Με αυτή τη κατανομή ρόλων, συμφωνούσε και ο Τσοχατζόπουλος. Όχι, όμως, και ο Σημίτης, που αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα και να διεκδικήσει και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. «Ή με εκλέγετε ή παραιτούμαι και από πρωθυπουργός», ήταν το δίλλημα που έθεσε στους 5.111 συνέδρους.
Από ό,τι φαίνεται, ήταν αρκετά πειστικός. Στις 30 Ιουνίου του 1996, το ΠΑΣΟΚ γύριζε σελίδα, με πρόεδρο τον Κώστα Σημίτη, που έλαβε ποσοστό 53.77% επί των ψήφων, επικρατώντας για δεύτερη φορά του Άκη Τσοχατζόπουλου, σε διάστημα λίγων μηνών.
Το «δαχτυλίδι» στον ΓΑΠ
Τα επόμενα χρόνια, η συνύπαρξη «εκσυγχρονιστών» - «προεδρικών», συνέχισε να είναι δύσκολη. Όμως, το ΠΑΣΟΚ δεν διασπάστηκε. Σε αυτό έπαιξαν μεγάλο ρόλο οι δύο εκλογικές νίκες που πέτυχε το 1996 και το 2000, υπό την ηγεσία του Κώστα Σημίτη. Αν και κάποιοι αποδίδουν σε «θαύμα» την ενότητα του κινήματος, ορισμένοι πιο κυνικοί υποστηρίζουν ότι είχε βρεθεί η απαραίτητη «συγκολλητική» ουσία. Δεν ήταν άλλη από την εξουσία.
Είχε, επίσης, καταστεί σαφές ότι ο Άκης Τσοχατζόπουλος έχασε το «ραντεβού» του με την ιστορία. Τα πράγματα για το ΠΑΣΟΚ δεν έμοιαζαν εύκολα. Ύστερα από 11 συνεχόμενα χρόνια στην εξουσία, πολλά στελέχη του είχαν αρχίσει να εμφανίζουν καθεστωτικές συμπεριφορές και αντιλήψεις. Η πολιτική που εφάρμοζε ήταν φιλελεύθερη -για τα δεδομένα της εποχής- και εναρμονισμένη με την αντιλαϊκή πολιτική των ισχυρών Σοσιαλιστικών Κομμάτων της Ευρώπης (Γερμανία, Ιταλία, Μ.Βρετανία).
Παράλληλα, η λαϊκή δυσαρέσκεια όλο και διογκώνονταν, καθώς οι πολίτες έσφιγγαν το ζωνάρι για να επιτευχθούν οι «εθνικοί» στόχοι των Ολυμπιακών Αγώνων, των μεγάλων (αλλά αμφιβόλου ποιότητας) εξοπλιστικών προγραμμάτων και της εισόδου της χώρας στην ΟΝΕ. Όλα αυτά σε μία εποχή που «έβρεχε» χρήματα, αλλά που σε αντίθεση με την αναληθή σημερινή εξιστόρηση των γεγονότων, δεν κατέληξαν στον «τεμπέλη» λαό, αλλά στα χέρια συγκεκριμένων συμφερόντων.
Επίσης, στην ατμόσφαιρα υπήρχε και μία τεράστια «οσμή» σκανδάλων – που χρόνια αργότερα αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό αληθινή. Όλα τα παραπάνω, έδειχναν πως το «άστρο» του Σημίτη είχε σβήσει και πως για να μην σημειωθεί κάποια ιστορικών διαστάσεων ήττα στις ερχόμενες εκλογές από τη Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή, θα έπρεπε να προκληθεί ένα μεγάλο γεγονός.
Αυτό ήταν η «παράδοση» της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ από τον Κώστα Σημίτη, στον Γιώργο Παπανδρέου. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο σπίτι του πρώτου, στο Κολωνάκι, στις 6 Ιανουαρίου του 2004, σε μία κίνηση που έμεινε γνωστή ως η «παράδοση του “δαχτυλιδιού της ηγεσίας”».
Λίγο αργότερα, ο Σημίτης θα παραιτούνταν από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και στις 8 Φεβρουαρίου, κόντρα σε κάθε καταστατική διαδικασία, ο Γιώργος Παπανδρέου θα εκλέγονταν αρχηγός μέσα από την πρώτη ανοιχτή στους πολίτες, διαδικασία. Βέβαια, ο γιος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ ήταν ο μοναδικός υποψήφιος για την αρχηγία. Το σύνθημα που δονούσε την ατμόσφαιρα, ήταν το «που 'σαι Ανδρέα για να δεις, το παιδί της Αλλαγής».
Ο Γιώργος ΠαπανδρέουAP Photo/Orestis Panagiotou, Pool
Πάντως, σε αυτή τη πρωτόγνωρη -αν και αντικαταστατική- διαδικασία, έλαβαν μέρος περισσότεροι από 1.000.000 πολίτες, σε μία κίνηση που έκτοτε θα ακολουθούσαν τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η ΝΔ.
Όμως, σε καμία περίπτωση δεν ήταν ικανή στο να ανακόψει την πορεία του Κώστα Καραμανλή, που στις 7 Μαρτίου θα σάρωνε το ΠΑΣΟΚ. Το «παιδί της Αλλαγής», θα ηγούνταν του ΠΑΣΟΚ στην επιστροφή του μετά από 11 χρόνια στα έδρανα της αντιπολίτευσης.
