Εξοργισμένος ο Νίκος Φλώρος με το Παναρκαδικό Νοσοκομείο | Καταγγελία για περιστατικό με τη μητέρα του στα Επείγοντα

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2026 16:08

Σε δημόσια ανάρτησή του ο παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνης Νίκος Φλώρος καταγγέλλει ότι η 78χρονη μητέρα του, που έφτασε στα Επείγοντα του Παναρκαδικού Νοσοκομείου με πίεση 24 και έντονη ζάλη, παραπέμφθηκε πρώτα στο Γραφείο Κίνησης Ασθενών. Ζητά να προηγείται η ιατρική αξιολόγηση της γραφειοκρατίας και περισσότερο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

ΟΛΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ

ΠΡΙΝ ΠΑΘΕΤΕ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ, ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΔΗΛΩΣΤΕ ΤΟ ΑΜΚΑ ΣΑΣ!

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που συνέβη στη μητέρα μου στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης και που πραγματικά με εξόργισε, όχι μόνο ως γιο αλλά κυρίως ως άνθρωπο.

Η μητέρα μου, 78 ετών, πήγε στα Επείγοντα με πίεση 24 και έντονη ζάλη. Μια κατάσταση που μπορεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, με κίνδυνο ακόμη και εγκεφαλικού επεισοδίου.

Και τι της είπαν όταν εξήγησε την κατάστασή της;

Να πάει πρώτα στο Γραφείο Κίνησης Ασθενών, να δώσει το ΑΜΚΑ της, να κάνει εγγραφή και μετά να επιστρέψει για να αξιολογήσουν πόσο σοβαρό είναι το περιστατικό και να της δώσουν το αντίστοιχο χρώμα προτεραιότητας. Πράσινο, κίτρινο, κόκκινο…

Η μητέρα μου τους εξήγησε ότι έχει πίεση 24 και ζαλίζεται. Παρ' όλα αυτά, η απάντηση ήταν ότι πρέπει πρώτα να ακολουθήσει τη διαδικασία.

Δηλαδή, για να καταλάβω, αν ένας άνθρωπος βρίσκεται στα πρόθυρα ενός εγκεφαλικού, πρέπει πρώτα να περάσει από το γραφείο, να δώσει τα στοιχεία του και μετά να εξετάσουμε αν κινδυνεύει η ζωή του;

Και αν καταρρεύσει μέχρι να ολοκληρωθεί η εγγραφή, τι γίνεται; Υπάρχει και κάποιο άλλο χρώμα για αυτή την περίπτωση;

Πραγματικά αναρωτιέμαι ποιος σχεδιάζει αυτές τις διαδικασίες και με ποια λογική. Δεν αμφισβητώ ότι πρέπει να υπάρχει οργάνωση στα νοσοκομεία. Αλλά όταν ένας άνθρωπος φτάνει με τόσο σοβαρά συμπτώματα, θεωρώ αυτονόητο ότι πρέπει πρώτα να αξιολογηθεί από υγειονομικό προσωπικό και μετά να ασχοληθούμε με τα χαρτιά.

Δεν μπορεί να προηγείται η γραφειοκρατία της ανθρώπινης ζωής.

Και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν γράφω αυτή την ανάρτηση για να επιτεθώ στους γιατρούς ή στους νοσηλευτές. Ξέρω πολύ καλά ότι πολλοί από αυτούς εργάζονται κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και προσπαθούν καθημερινά να κάνουν το καλύτερο δυνατό.

Τα γράφω γιατί θέλω να αλλάξουν κάποια πράγματα προς το καλύτερο. Γιατί δεν είναι δυνατόν το 2026 να συζητάμε ακόμη για τα αυτονόητα.

Τα νοσοκομεία δεν χρειάζονται περισσότερους «πορτιέρηδες» για να στέλνουν τους ασθενείς από το ένα γραφείο στο άλλο. Χρειάζονται περισσότερους γιατρούς, περισσότερους νοσηλευτές και ανθρώπους που θα μπορούν να αξιολογούν αμέσως ένα επείγον περιστατικό.

Δεν με ενδιαφέρουν τα χρώματα, οι καρτέλες και οι αριθμοί όταν ένας άνθρωπος μπορεί να κινδυνεύει. Με ενδιαφέρει να υπάρχει κάποιος που θα τον εξετάσει εγκαίρως και θα αποφασίσει τι πρέπει να γίνει.

Δεν ζητώ καμία ιδιαίτερη μεταχείριση για τη μητέρα μου. Ούτε θεωρώ ότι πρέπει να προηγείται από άλλους ασθενείς που μπορεί να βρίσκονται σε ακόμη σοβαρότερη κατάσταση. Ζητώ απλώς να υπάρχει η δυνατότητα άμεσης ιατρικής αξιολόγησης, χωρίς να προηγούνται περιττές γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Και θα ήθελα να ρωτήσω τους υπευθύνους του Παναρκαδικού Νοσοκομείου κάτι πολύ απλό.

Αν ερχόταν η δική σας μητέρα, 78 ετών, με πίεση 24 και έντονη ζάλη, θα της λέγατε κι εσείς να πάει πρώτα να δώσει το ΑΜΚΑ της και μετά να περιμένει να αξιολογηθεί;

Δεν θέλω να δώσω πολιτική διάσταση σε αυτό το περιστατικό. Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές αντιπαραθέσεις ούτε οι εύκολες κατηγορίες. Με ενδιαφέρει να διορθωθεί ένα πρόβλημα που αύριο μπορεί να αντιμετωπίσει οποιοσδήποτε από εμάς.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παθογένειά μας. Ότι έχουμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογικά πράγματα που δεν θα έπρεπε να είναι.

Επειδή όμως σήμερα ήταν η δική μου μητέρα και αύριο μπορεί να είναι η μητέρα κάποιου άλλου, πιστεύω ότι έχουμε υποχρέωση να μιλάμε όταν βλέπουμε κάτι που δεν λειτουργεί σωστά.

Δεν χρειάζονται περισσότερα γραφεία ανάμεσα στον ασθενή και στον γιατρό. Χρειάζονται περισσότεροι γιατροί δίπλα στον ασθενή.

Αυτό είναι το ζητούμενο. Και αυτό πρέπει να αλλάξει.

Γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να περιμένει στην ουρά για ένα ΑΜΚΑ.

Νίκος Φλώρος