Παιχνίδια δημοσκοπήσεων | Γράφει ο Γιώργος Πουλοκέφαλος

Κάποτε οι δημοσκοπήσεις εμφανίζονταν πριν από εκλογές και είχαν έναν συγκεκριμένο σκοπό. Να αποτυπώσουν το πολιτικό κλίμα.

Σήμερα όμως στην Ελλάδα έχουν εξελιχθεί σε μόνιμο τηλεοπτικό φόντο, σχεδόν σαν δελτίο καιρού. Κάθε λίγες μέρες και μια νέα «μέτρηση», κάθε κανάλι και ο «δικός του παλμός της κοινωνίας».

Το ερώτημα πλέον δεν είναι τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά ποιος πληρώνει για να τις βλέπουμε ασταμάτητα.

Γιατί ας είμαστε σοβαροί! Μια δημοσκόπηση δεν είναι φιλανθρωπία. Κοστίζει χιλιάδες ευρώ. Και όταν βλέπεις να πέφτουν βροχή δεκάδες έρευνες μέσα σε λίγους μήνες, εύλογα αναρωτιέσαι ποιος βάζει το χέρι στην τσέπη και τι περιμένει να κερδίσει. Τα περισσότερα γίνονται για λογαριασμό τηλεοπτικών σταθμών, εφημερίδων ή sites που έχουν πολιτικές και επιχειρηματικές σχέσεις.

 Άλλες χρηματοδοτούνται άμεσα ή έμμεσα από κόμματα, εταιρείες επικοινωνίας ή οικονομικά κέντρα που θέλουν να επηρεάσουν το κλίμα. Δεν αγοράζουν απλώς αριθμούς!  Αγοράζουν αφήγημα.

Και κάπου εκεί αρχίζει η χειραγώγηση. Δεν σου λένε μόνο «τι πιστεύει ο κόσμος». Προσπαθούν να σου υποβάλουν τι πρέπει να πιστεύεις εσύ για τον κόσμο!

Αν επί εβδομάδες ακούς ότι κάποιος «κυριαρχεί», πολλοί θα τον θεωρήσουν αναπόφευκτο νικητή. Αν ένα κόμμα εμφανίζεται συνεχώς «εκτός παιχνιδιού», ένα μέρος των ψηφοφόρων θα το εγκαταλείψει πριν ανοίξει καν η κάλπη.

 Έτσι οι δημοσκοπήσεις παύουν να είναι καθρέφτης της κοινωνίας και γίνονται εργαλείο διαμόρφωσής της!

Το πιο προκλητικό είναι ότι σχεδόν ποτέ δεν γίνεται ουσιαστικός έλεγχος όταν οι προβλέψεις πέφτουν έξω.

 Οι ίδιες εταιρείες συνεχίζουν σαν να μη συνέβη τίποτα, τα ίδια κανάλια συνεχίζουν να τις παρουσιάζουν σαν ευαγγέλιο και το πολιτικό παιχνίδι επαναλαμβάνεται.

 Στο τέλος, η πολιτική συζήτηση καταντά μια ατελείωτη κουβέντα για ποσοστά, μονάδες και «τάσεις», ενώ τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας μένουν στο περιθώριο!

Και ίσως αυτό να είναι το πιο βολικό για όσους πληρώνουν τον λογαριασμό!

ΓΙΩΡΓΟΣ   ΠΟΥΛΟΚΕΦΑΛΟΣ