Το κοινό μας σπίτι

Σάββατο, 05 Σεπτεμβρίου 2026 23:13

Ο δήμαρχος Γορτυνίας, κατά την παρουσίαση στα Τρόπαια της νουβέλας του Γορτύνιου δημοσιογράφου και ανταποκριτή της ΕΡΤ στις Βρυξέλλες Γιώργου Συριόπουλου, θέλησε να επαινέσει την ΕΕ λέγοντας ότι "η ΕΕ είναι το κοινό μας σπίτι που προσφέρει σταθερότητα, ανάπτυξη και προοπτική".

Ξέχασε βέβαια, να πει ο κ. δήμαρχος στο χαιρετισμό του, ότι στο "κοινό μας σπίτι" (την ΕΕ), ένα μεγάλο μέρος του λαού ψάχνει για σπίτι. Θα έπρεπε τουλάχιστον να αναφέρει ότι στο "κοινό μας σπίτι" τα ενοίκια έχουν φτάσει στο Θεό, ότι τα "κοράκια" και τα funds παίρνουν τα σπίτια του λαού (και μάλιστα με ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς για να μην υπάρχουν αντιδράσεις) καθώς και ότι τα σπίτια θυσιάζονται στο βωμό του τουρισμού και του real estate (αγορά ακινήτων) αντί να γίνονται εργατικές κατοικίες.

Κι επειδή ο μήνας Σεπτέμβρης είναι ο μήνας εγγραφής των φοιτητών στα Πανεπιστήμια, ας ρωτήσουμε ένα νέο φοιτητή που φεύγει από τη Γορτυνία για να σπουδάσει στην Αθήνα ή σε κάποια άλλη πόλη τι τραβάει για να βρει ένα μικρό διαμερισματάκι, ώστε να μην πληρώνει πανάκριβο ενοίκιο. Κανονικά θα έπρεπε να στοιχειώνει τους κυβερνώντες και όλους όσοι στεγάζονται πολιτικά στο ίδιο "σπίτι" το μαρτύριο που υφίσταται ο λαός στο θέμα της στέγασης.

Να αναφέρουμε ενδεικτικά μόνο δύο αριθμούς: πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος μιας μέσης οικογένειας δαπανάται για έξοδα στέγασης, ενώ μόλις το 4,8% των φοιτητικών αναγκών καλύπτονται από τις φοιτητικές εστίες. Σύμφωνα δε, με επίσημα στοιχεία τα οποία δημοσίευσε πριν λίγες μέρες η ΚΝΕ, τα ενοίκια στην Αθήνα κοστίζουν περισσότερο από 400 ευρώ το μήνα για το 93,4% των διαθέσιμων κατοικιών έως 50 τ.μ., ενώ το συνολικό μηνιαίο κόστος σπουδών ανέρχεται σε τουλάχιστον 900 ευρώ. Με λίγα λόγια, μια οικογένεια ενός νέου από τη Γορτυνία που περνάει στο Πανεπιστήμιο καλείται να πληρώσει δυσβάστακτο κόστος σπουδών. Τι άποψη έχουν για όλα αυτά οι τοπικές αρχές της Γορτυνίας, που βγάζουν κάθε χρόνο ανακοινώσεις με ωραία λόγια συγχαίροντας τους μαθητές για την επιτυχία τους στις πανελλαδικές εξετάσεις;

Η ΕΕ ποτέ δεν υπήρξε το "κοινό σπίτι" των πλουσίων και των φτωχών. Ήδη από τη σύστασή της μεταπολεμικά ως καπιταλιστική διακρατική ένωση με τη μορφή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, το "κοινό μας σπίτι" ήταν ήδη υποθηκευμένο για τα κέρδη των λίγων. Και κάθε φορά που το "κοινό μας σπίτι" περνάει δυσκολίες (περιοδικές οικονομικές κρίσεις) λόγω μείωσης του ποσοστού κέρδους των μεγάλων ομίλων, τότε την πληρώνουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, ενώ οι ανταγωνισμοί για το μοίρασμα των αγορών φτάνουν σε τέτοιο σημείο, που από την αποθήκη του "κοινού μας σπιτιού" ανασύρονται ενίοτε οι πολεμικές μηχανές.

Εάν η ΕΕ ήταν το "κοινό μας σπίτι", τότε ο "κήπος" αυτού του σπιτιού, που είναι η επαρχία, δηλαδή τα χωριά μας, θα είχε ανθίσει. Μόνο που ο "κήπος" εδώ και χρόνια έχει εγκαταλειφθεί από την ίδια την πολιτική της ΕΕ, η οποία ενισχύει σταθερά την αστυφιλία, καταστρέφοντας τις πλούσιες παραγωγικές δυνατότητες που διέθετε η επαρχία (πρωτογενής τομέας, μεταποίηση κλπ). Ακόμα και τα πολυδιαφημισμένα ευρωπαϊκά προγράμματα, αυτή τη στόχευση είχαν τελικά: να ξεριζώσουν την εγχώρια παραγωγή, να τη συγκεντρώσουν σε λίγα χέρια και ταυτόχρονα να διαμορφώσουν συνθήκες κερδοφορίας για τις μεγάλες επιχειρήσεις μεταβάλοντας το παραγωγικό πρότυπο, διώχνοντας έτσι τον κόσμο από τα χωριά (το παράδειγμα της Μεγαλόπολης είναι πολύ χαρακτηριστικό για το μέγεθος της καταστροφής που έχει συντελεστεί στην Αρκαδία).

Ανεξάρτητα από τις γενικότερες πολιτικές απόψεις που έχει ο καθένας, μου κάνει εντύπωση που υπάρχουν ακόμα συμπολίτες μας στη Γορτυνία (και ιδίως αυτοδιοικητικοί με μακρά εμπειρία), οι οποίοι, ενώ βλέπουν την ερήμωση των χωριών, κάνουν πως δε βλέπουν τα αποτελέσματα της πολιτικής της ΕΕ που οδήγησαν στην ερήμωση, όπως αυτή η πολιτική υλοποιήθηκε από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Μήπως δεν άκουσαν τελευταία ότι με την αναμόρφωση του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου της ΕΕ και τη στροφή στην πολεμική οικονομία (800 δις ευρώ αποφάσισε η ΕΕ να δαπανήσει για πολεμικούς εξοπλισμούς σύμφωνα με το πρόγραμμα ReArm Europe) θα υπάρξει σημαντική μείωση των πόρων για κοινωνικές δαπάνες αλλά και για την περιφερειακή πολιτική σε δήμους και περιφέρειες; Ή μήπως ξέχασαν τόσο γρήγορα, ότι το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης για να μη γίνει ο οδικός άξονας Τρίπολη - Αρχαία Ολυμπία είναι ότι το απαγορεύει η ΕΕ με βάση την αρχή κόστους - οφέλους που η ίδια έχει θεσπίσει για να κερδίζουν οι κατασκευαστικοί όμιλοι;

Μπορεί στις μέρες μας να μην είναι τόσο δημοφιλείς οι συζητήσεις στη Γορτυνία για τέτοιου είδους θέματα (όπως π.χ. για το πώς δημιουργήθηκε και τι πραγματικά πρεσβεύει η ΕΕ), όμως όλοι μας λίγο - πολύ είμαστε σε θέση να διαπιστώσουμε από τη ζωή στα χωριά ότι ο "κήπος" του "κοινού μας σπιτιού" έχει ξεραθεί από αυτές τις πολιτικές.

Κι αν σήμερα τα πράγματα μοιάζουν στάσιμα και μη αναστρέψιμα, θα έρθει η ώρα που αυτός ο "κήπος" θα ανθίσει και πάλι. Όχι για να χτιστούν πύργοι και καζίνο όπως στο Ελληνικό ούτε για να φυτρώσουν ανεμογεννήτριες όπως στο Μαίναλο. Ο "κήπος" του "κοινού μας σπιτιού" θα σκαφτεί από τους ίδιους τους ανθρώπους του μόχθου για να φυτέψουν τα πιο όμορφα λουλούδια. Γιατί σε αυτούς ανήκει πραγματικά το σπίτι.

Δρ. Βασίλης Σιοκορέλης

Σάββατο, 5/9/2026

Tags:

Βασίλης Σιοκορέλης,