Στους επιβλητικούς καταρράκτες της Λεπίδας τα μέλη του ΣΑΟΟ (εικόνες)

 Ογδονταπέντε μέλη του Συλλόγου και πενήντα μέλη του Συλλόγου  Πεζοπόρων και  Ορειβατών  Ευκλής  Καλαμάτας έζησαν στιγμές που μόνον η ορειβασία μπορεί να προσφέρει.

 Ορειβατήσαμε στη διαδρομή που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν οι κάτοικοι της περιοχής, η οποία συνέδεε τον Πλάτανο με τον Αγιάννη.

 Η άγρια ομορφιά της περιοχής είναι αδύνατο να περιγραφεί με λόγια. Πρόκειται για έναν μικρό επίγειο παράδεισο,  που αξίζει τον κόπο να τον περπατήσει κάποιος για να απολαύσει το μεγαλείο της φύσης, να μυρίσει τα αρώματα του φασκόμηλου, της ρίγανης και των άλλων αρωματικών φυτών, να ακούσει τη βοή και το κελάρυσμα των νερών και το κελάιδισμα των πουλιών.

Το φαράγγι της Λεπίδας πήρε το όνομά του από του δύο  κάθετους και στενούς καταρράκτες που λάμπουν στο φως του ήλιου σαν λάμες, κοφτερές λεπίδες.

 Όλοι μαζί, λοιπόν, φτάσαμε μέχρι τον πρώτο καταρράκτη, το εντυπωσιακό Μελίσσι, ξεκινώντας από το γεφύρι του Πλατάνου. Από εκεί μια ομάδα εκατό ορειβατών, με οδηγό τον πολύπειρο Nίκο  Kαψάλη, εκλεκτό μέλος του  ΣΑOO, ανηφόρησε προς τον δεύτερο καταρράκτη, περπατώντας προσεκτικά πάνω σε δύσκολο σχετικά πεδίο. Οι βάθρες και στους δύο καταρράκτες είχαν αρκετέ νερό, πρόκληση για μια βουτιά.  

 Από τον δεύτερο καταρράκτη ακλουθήσαμε μονοπάτια που μας οδήγησαν στον γραφικό Αγιάννη, μετά από πόντε ώρες πορείας. Κατά τη διαρκεί της διαδρομής αγναντέψαμε το κάστρο  της Ωριάς και αρκετές κορυφές του Πάρνωνα.

 Εν τω μεταξύ, η μικρότερη ομάδα των τριανταπέντε ορειβατών, με οδηγό τον Πέτρο  Ντούμο,   επέστρεψε στον πανέμορφο Πλάτανο, φιλοξενήθηκε στο ‘’Ηγουμενείο’’ του Γιώργου Λάτση, επί σειρά ετών προέδρου του χωριού, τον οποίο και ευχαριστούμε, και περπάτησε  μέχρι τα Σπηλάκια, δίπλα από το ποτάμι. Κατόπιν, με το λεωφορείο, έφτασε στον Αγιάννη. Και οι δύο ομάδες τίμησαν δεόντως τις ταβέρνες του χωριού!