Παπαηλιού για την επέτειο του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου: "Ο φασισμός και η ακροδεξιά καραδοκούν"

Η επέτειος του χουντικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 ανακαλεί μνήμες  μιάς εποχής τραγικής (για τον τόπο) αλλά και ηρωϊκής (όσον αφορά τους αγωνιστές της αντίστασης), υπό συνθήκες ψυχρού πολέμου,  από τις οποίες μπορούν να αντληθούν διδάγματα για το παρόν και το μέλλον.

Εγγενή στοιχεία κάθε δικτατορικού καθεστώτος, και αυτού της  21 ης Απριλίου 1967, είναι ο αυταρχισμός, η βία, ο στραγγαλισμός των ελευθεριών και των δικαιωμάτων, η μονοφωνία, η «σιγή νεκροταφείου», η απαγόρευση και ο αποκλεισμός ιδεών, απόψεων και δράσεων  που δεν είναι συμβατές με την αντίληψη των σφετεριστών της Δημοκρατίας.

Σήμερα, υπό άλλες, διαφορετικές συνθήκες, και συγκεκριμένα υπό καθεστώς νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που οδηγεί στη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας (τα μεσαία και λαϊκά στρώματα),  τα ίδια στοιχεία με άλλο μανδύα εμφανίζονται ως «κανονικότητα» και οδηγούν σε ένα εφιαλτικό «1984». Η επιβολή του παραλογισμού του ενός και μοναδικού  δρόμου και  η  εκμετάλλευση της τεχνολογίας, με τρόπο που να καθίσταται όργανο  της κυρίαρχης ολιγαρχίας,  αποτελούν το ασφυκτικό πλαίσιο μιάς ανελεύθερης πραγματικότητας.

Οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και της οπισθοδρόμησης, προκειμένου να ενισχύσουν τα «μεγάλα και ισχυρά» συμφέροντα που εκπροσωπούν, επιχειρούν να μετατρέψουν τις τρέχουσες πολλαπλές κρίσεις (υγειονομική, οικονομική, κοινωνική, πόλεμος) που η πολιτική τους δημιουργεί, σε ευκαιρία οικοδόμησης ενός καθεστώτος κατ΄ επίφαση δημοκρατίας.  

Οι κοινωνικές δυνάμεις της παραγωγικής δημιουργίας, της εργασίας, της νεολαίας και οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις, οφείλουν να αντιταχθούν σε αυτό το καθεστώς.

Ο φασισμός και η ακροδεξιά, που παραπέμπουν ανοιχτά στην παράδοση και τις πρακτικές της χουντικής περιόδου και άλλων περιόδων βαρβαρότητας, καραδοκούν. 

Οι δημοκρατικές δυνάμεις έχουν χρέος να επαγρυπνούν, ώστε να τις  αποκρούσουν.

Και ταυτόχρονα να οικοδομήσουν ένα πλαίσιο προοδευτικής  διακυβέρνησης, με τη συμμετοχή της κοινωνικής πλειοψηφίας.