Νίκος Φλώρος: "Η μεγαλύτερη επανάσταση που έγινε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Το ότι κατέλυσε τον θάνατο"
Σε μήνυμά του, για το Πάσχα, ο σπουδαίος καλλιτέχνης, Νίκος Φλώρος, αναφέρει: "Ως καλλιτέχνης η υπαρξιακή αγωνία μου υπερτερεί όλων όσων μου συμβαίνουν στην ζωή.
Έχω προσπαθήσει να εξηγήσω τα Μυστήρια της ζωής του άνθρωπου, με λογικά επιχειρήματα. Παρόλα αυτά μόνο με την Τέχνη μπόρεσα να προσεγγίσω την πραγματική αλήθεια. Εκεί είναι που κατάλαβα ότι η πίστη αντλείται όταν αφήνεσαι στην Ροη του ποταμού με απόλυτη, 100% εμπιστοσύνη στον Θεό. Τότε είναι που έρχεται το θαύμα και η ανάσταση στην ζωή του ανθρώπου.
Η μεγαλύτερη επανάσταση που έγινε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν για εμένα η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Το ότι κατέλυσε τον θάνατο. Ήταν τόσο «ριζοσπαστικος» που συνέτριψε τον ογκόλιθο της μοίρας του ανθρωπίνου γένους που καταπλάκωνε τους ανθρώπους ως το πεπρωμένο της εφήμερης ζωής του.
Θα λέγαμε πως έδωσε μια υπόσχεση για το πως θα ξεφύγουμε από τον κύκλο της ζωής και του θανάτου, χαράσσοντας μια ρωγμή στο κρυστάλλινο αυγό της επίγειας δημιουργίας που μέχρι τότε κάνεις δεν είχε επιτραπεί να σπάσει. Μόνο ο υιός του Θεού, σαν ένας άλλος Πεομηθέας Δεσμώτης, έδωσε στους ανθρώπους αυτό το αιώνιο δώρο θυσιάζοντας τον ίδιο του τον εαυτό πάνω στο σταυρό σαν ένα σημείο αναφοράς άχρονο που στέκει εκεί σε έναν Γολγοθά σαν φάρος για όλες τις ψυχές που θα τον αναζητήσουν. Είναι εκεί για να τους δείξει την χαραμάδα από όπου θα ξεφύγουν από ανθρώπινα πάθη και τον πόνο. Η ανάσταση λοιπόν είναι η μόνη υπόσχεση για την σωτηρία του ανθρώπου. Αξίζει κανείς να θυσιάσει όλη του τη ζωή για αυτή την ανάσταση.
Και η πίστη είναι το κλειδί με το οποίο μέσα σε έναν Κόσμο κατακευασμένο να υπηρετεί τον υλισμού, εσύ θα το χρησιμοποιήσεις για να ξεκλειδώσεις την πόρτα της πραγματικής σου ύπαρξης.
Κάποιες φορές μεθάμε από την καθημερινότητα. Με τα προβλήματα που έχουμε ζαλιζόμαστε και στοβιλιζομαστε γύρω - γύρω από τον εαυτό μας, σαν δερβίσιδες, κι έτσι συνεχίζουμε να ζαλιζόμαστε και να απομακρυνόμαστε από την αλήθεια.
Και στο τελος περνάμε μάταια από αυτή την ζωή χωρίς να έχουμε κινήσει τα βουνά με την πίστη μας. Χωρίς να έχουμε αναστήσει νεκρό με την πιστη μας. Χωρίς να έχουμε δώσει χέρι βοηθείας στον εχθρό μας. Χωρίς να έχουμε χρησιμοποιήσει την πιστη μας για να αλλάξουμε τον κόσμο. Χωρίς να μας έχει γίνει ξεκάθαρο ότι όλοι είμαστε πλάσματα του Θεού που ο καθένας μας εκφράζει και μια πτυχή Του! Δεν μπορεί εμείς να μην αγαπάμε το πλάσμα του Θεού, τον ίδιο τον άνθρωπο. Και μόνο μέσα από τον συνάνθρωπό μας μπορούμε να μιλήσουμε με το υπέρτατο ον! Να του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη σε ότι μας συμβαίνει γιατί δικό του είναι το σχέδιο της ζωής μας και αυτός έχει το manual του κάθε ενός από εμάς ξεχωριστά! Πέφτουμε δυστυχώς στην παγίδα της υπερηφάνειας και χωρίς φόβο Θεού, βάζουμε την επιστήμη και την τεχνολογία μπροστά σαν έναν υλιστικό πανθεισμο οπως θα έλεγαν και οι Στωικοι. Με ψεύτικες υποσχέσεις που κρύβουν την σκλαβιά του ανθρώπινου γένους! Μόνο όταν καταλάβουμε ότι τίποτα δεν μας ανήκει σε αυτήν την δημιουργία και ότι το μόνο που μας επιτρέπεται είναι να υπάρχουμε μέσα σε αυτήν, τότε θα δούμε ότι η ταπεινότητα σου δίνει τη δύναμη να «περπατήσεις» πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας καταλύοντας το φυσικό γίγνεσθαι και όλους τους νόμους της φύσης με την πίστη σου.
Όπως ένα μικρό κερί αναμμένο, μπορεί να φωτίσει μια ολόκληρη σπηλιά, έτσι και η πίστη μας. Μόνο με την ταπεινότητα μπορούμε να την «ανάψουμε».
Θα κλείσω με μια φράση από την Αγία Γραφή:
«...· καὶ ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου;»"
Photo by Ilias Diamantakos