Είναι σίγουρο ότι στην καθημερινότητά μας με τα παιδιά μας, δεν προσπαθούμε απλώς να επιβιώσουμε κι εμείς κι εκείνα. Προσπαθούμε να κάνουμε και κάτι παραπάνω: να τους διδάξουμε τις δεξιότητες εκείνες που πιστεύουμε ότι χρειάζεται να διαθέτουν για μία ζωή αυτόνομη, δημιουργική, χαρούμενη με νόημα.

Πώς όμως μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας τις δεξιότητες αυτές; Σίγουρα όχι μέσω «κηρύγματος»: «Πρέπει να είσαι ανεξάρτητος», «Πρέπει να είσαι ευτυχισμένος», «Πρέπει να μπαίνεις στη θέση των άλλων». Οι αξίες που υπηρετούμε στη ζωή δεν καλλιεργούνται μέσω της παρατήρησης της ζωής των άλλων, αλλά μέσα από τον έμπρακτο τρόπο που εμείς οι ενήλικες συνδέουμε την ύπαρξή μας με την ύπαρξη των άλλων. Όταν το παιδί μας είναι στενοχωρημένο κι εμείς δίνουμε χρόνο να