Ως πότε θα ανέχομαι …

Ως πότε θα ανέχομαι …
Να έχουν σκοτωθεί 57 άνθρωποι και να μην έχει δικαστεί κανείς;
Ως πότε θα ανέχομαι …
Κόμματα που έχουν κυβερνήσει, χωρίς να καταργήσουν το Νόμο περί ευθύνης υπουργών;
Ως πότε θα ανέχομαι …
Πολιτικούς που προσβάλλουν μανάδες και πατεράδες νεκρών παιδιών;
Ως πότε θα ανέχομαι …
Να μου λένε ότι είμαι για τα μπάζα, αν ασχολούμαι με το μπάζωμα στα Τέμπη;
Ως πότε θα ανέχομαι …
Πολιτικά πρόσωπα και κόμματα να χασκογελούν και να τσακώνονται λεκτικά επί τρεις ημέρες στη Βουλή, αντί να βγάλουν τον σκασμό, σεβόμενοι τη μνήμη των νεκρών;
Ως πότε θα ανέχομαι …
Να μην μου επιτρέπουν να διαδηλώνω ελεύθερα και να με σαπίζουν στο ξύλο, στο όνομα κάποιας ‘Δημοκρατίας’.
Ως πότε θα ανέχομαι …
Να μου λένε ψέματα και να τους δίνω δεύτερη, τρίτη, τέταρτη ευκαιρία;

Τα συλλαλητήρια ήταν ένα ξέσπασμα της ελληνικής κοινωνίας.
Θετικό. Αισιόδοξο.
Όμως, ο κόσμος δεν αλλάζει τόσο εύκολα.

Με τη λογική του «απολιτίκ» μέσου Έλληνα ο οποίος δεν πάει καν να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα και με το σκεπτικό ''και ποιον να ψηφίσω;'', τότε το μόνο βέβαιο είναι το μέλλον σου, θα είναι ακόμα χειρότερο από το παρόν σου.

Μηνάς Αρτόπουλος
Δημοσιογράφος
Μέλος ΕΣΠΗΤ

10/3/2025

Πηγή - https://www.facebook.com/artopoulos.mhnas