Μια συγγνώμη στα παιδιά της ξεχασμένης Αρκαδίας

Σάββατο, 07 Μαρτίου 2026 14:34

Στην Αρκαδία υπάρχουν παιδιά που για να πάνε στο σχολείο τους πρέπει να ξεκινούν τη μέρα τους πριν ακόμη ξημερώσει.

Η καθημερινότητά τους είναι ένας μικρός αγώνας για το αυτονόητο.

Το πρωί, στη δημοτική ραδιοφωνία, ένας μαθητής του Γυμνασίου Τροπαίων, που ζει μόνιμα σε χωριό της Ηραίας, εξηγούσε ότι αναγκάζεται να ξυπνά από τις 6.00 κάθε πρωί για να μπορέσει να βρίσκεται στο σχολείο του την ώρα που θα χτυπήσει το κουδούνι.

Στο σπίτι του επιστρέφει μετά τις 3.00 το μεσημέρι, έχοντας ήδη κάνει από τα ξημερώματα δύο ταξίδια δεκάδων χιλιομέτρων.

Το ίδιο συμβαίνει και με έναν άλλους μαθητές και μαθήτριες από την Κοντοβάζαινα ή από τη γειτονική Αχαΐα (Αροανία).

Αυτό που για πολλά παιδιά είναι αυτονόητο — ότι το σχολείο βρίσκεται κοντά στο σπίτι τους — για κάποια άλλα είναι ένας μικρός καθημερινός «εφιάλτης».

Ένας "Γολγοθάς".

Και αν χρειαστούν φροντιστήριο για μια ξένη γλώσσα ή κάποια άλλη δραστηριότητα, το απόγευμα πρέπει να ταξιδέψουν ξανά για να πάνε στον Πύργο.

Ολόκληρη η ημέρα μέσα σε ένα λεωφορείο. Μια καθημερινότητα εξαντλητική, σχεδόν απάνθρωπη.

Κι όμως, κανείς δεν φαίνεται να νιώθει τύψεις ή ντροπή για αυτή την κατάσταση.

Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν από εκείνους που είχαν την εξουσία οδήγησαν σταδιακά στην πληθυσμιακή αφαίμαξη των χωριών μας.

Το αποτέλεσμα ήταν να κλείνει το ένα σχολείο μετά το άλλο, επειδή δεν συμπλήρωνε τον απαιτούμενο αριθμό μαθητών.

Και έτσι φτάσαμε στο σημείο μαθητές και μαθήτριες να ταξιδεύουν μέσα στη νύχτα, σε πάγους, χιόνια και βροχές, για το αυτονόητο: για να πάνε στο σχολείο τους.

Σε αυτά τα παιδιά — που δεν βρίσκονται μόνο στα Τρόπαια αλλά και σε άλλες απομακρυσμένες περιοχές της Αρκαδίας — δεν πρέπει να τολμάμε να τα κοιτάμε στα μάτια.

Το λιγότερο που πρέπει να κάνουμε είναι να τους ζητήσουμε μια μεγάλη συγγνώμη.