Πολιτικοκτονία εκ προμελέτης

Τετάρτη, 03 Ιουνίου 2026 21:13

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε κάτι που δεν μοιάζει ούτε τυχαίο, ούτε αυθόρμητο.

Μοιάζει με μια οργανωμένη και συντονισμένη προσπάθεια πολιτικής αλλοίωσης της πραγματικότητας. Μια επιχείρηση επιβολής πολιτικών συσχετισμών “με το ζόρι”.

Και επειδή στην Ελλάδα έχουμε μάθει να βαφτίζουμε τα πάντα με ωραίες λέξεις, ίσως ήρθε η ώρα να δώσουμε κι εμείς έναν όρο σε αυτό που συμβαίνει:

"Πολιτικοκτονία εκ προμελέτης"

Μια λυσσαλέα προσπάθεια να σβηστεί από τον πολιτικό χάρτη ο φυσικός και παραδοσιακός αντίπαλος πόλος της Νέας Δημοκρατίας.

Και αυτός ο πόλος, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, δεν μπορεί να είναι άλλος από το ΠΑΣΟΚ.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένα συμπληρωματικό πολιτικό μέγεθος.

Δεν είναι πολιτικός δορυφόρος κανενός.

Δεν δημιουργήθηκε για να λειτουργεί ως δεκανίκι, ούτε ως πολιτικό παρακολούθημα μηχανισμών και συμφερόντων.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν, είναι και θα παραμείνει η μοναδική αυτόνομη, κυβερνητική και κοινωνικά ριζωμένη εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Και ακριβώς αυτή η πολιτική αυτονομία είναι που ενοχλεί.

Όποιος διαθέτει στοιχειώδη πολιτική αντίληψη μπορεί να δει καθαρά τι συμβαίνει.

Μέσα ενημέρωσης, μηχανισμοί επιρροής, κέντρα εξουσίας και ένα ολόκληρο σύστημα επιχειρούν να κατασκευάσουν μια νέα “αλήθεια”.

Να πείσουν την κοινωνία ότι η ιστορία, οι κοινωνικές ρίζες και η πολιτική διαδρομή ενός ολόκληρου χώρου μπορούν να διαγραφούν με τηλεοπτικά πάνελ, δημοσκοπήσεις και επικοινωνιακές φούσκες.

Και το πιο εντυπωσιακό;

Μέσα σε διάστημα μόλις ενός χρόνου είδαμε, ανάλογα με τα “κέφια” και τις επιθυμίες των εντολέων του συστήματος, να αλλάζει ξαφνικά η δυναμική κομμάτων.

Να παρουσιάζονται πολιτικά μορφώματα ως “ρεύμα”, άλλοι ως “ανερχόμενοι”, άλλοι ως “τελειωμένοι”, λες και η κοινωνία λειτουργεί με τηλεχειριστήριο και όχι με πολιτική κρίση και εμπειρία.

Μια διαρκής προσπάθεια κατασκευής εντυπώσεων.

Μια απόπειρα δημιουργίας πολιτικής πραγματικότητας μέσα από εικόνες, ποσοστά και επαναλαμβανόμενα αφηγήματα.

Όμως ο πραγματικός στόχος πίσω από όλη αυτή την επιχείρηση είναι ένας:

η εξαΰλωση του ΠΑΣΟΚ από τη συνείδηση της κοινωνίας.

Να πάψει να θεωρείται ο φυσικός αντίπαλος πόλος της Δεξιάς.

Να πάψει να αποτελεί κυβερνητική επιλογή.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα για όσους σχεδιάζουν τέτοιες επιχειρήσεις.

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι τεχνητό δημιούργημα επικοινωνίας.

Δεν είναι κόμμα μιας χρήσης.

Δεν γεννήθηκε μέσα από τηλεοπτικά πάνελ και δεν θα εξαφανιστεί μέσα από δημοσκοπήσεις.

Έχει ρίζες βαθιές μέσα στην κοινωνία.

Έχει ιστορία, έχει μνήμη, έχει κόσμο που μπορεί να απογοητεύτηκε, να πικράθηκε ή να απομακρύνθηκε, αλλά δεν ξέχασε ποτέ τι εκπροσώπησε αυτός ο χώρος για τη χώρα και την κοινωνία.

Και αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο.

Γι’ αυτό και επιστρατεύονται μηχανισμοί, υπερβολές και επικοινωνιακές κατασκευές.

Γι’ αυτό επιχειρούν να δημιουργήσουν ένα κλίμα τεχνητής πολιτικής αναδιάταξης.

Μου θυμίζει έντονα όσα ζήσαμε πρόσφατα με τη Eurovision.

Για εβδομάδες ολόκληρες ακούγαμε ότι “πάμε για κορυφή”, ότι “είμαστε φαβορί”, ότι “η Ευρώπη παραμιλά”.

Ένα κλίμα τεχνητής βεβαιότητας χτίστηκε με τέτοια ένταση, που πολλοί άρχισαν να το πιστεύουν περισσότερο από την ίδια την πραγματικότητα.

Και τελικά αποδείχθηκε αυτό που πάντα συμβαίνει όταν η προπαγάνδα προσπαθεί να νικήσει την αλήθεια:

άνθρακας ο θησαυρός.

Το ίδιο θα συμβεί και στην πολιτική.

Γιατί η κοινωνία δεν είναι τηλεοπτικό στούντιο.

Η πολιτική δεν είναι προϊόν μοντάζ.

Και η ιστορία δεν ξαναγράφεται με παραγγελία.

Το ΠΑΣΟΚ υπάρχει ακόμα.

Αντέχει ακόμα.

Και παρά τη λυσσαλέα προσπάθεια πολιτικής του συρρίκνωσης, εξακολουθεί να κοιτά το μέλλον με αισιοδοξία, αυτονομία και πίστη ότι αργά ή γρήγορα η κοινωνία θα ξεχωρίσει ξανά την αλήθεια από την κατασκευή της.

Γιατί στο τέλος, όσο ισχυρός κι αν είναι ένας μηχανισμός, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να ελέγξει απόλυτα:

τη μνήμη, το ένστικτο και την κρίση της κοινωνίας.

Tags:

Σωτήρης Παπαδημητρίου,