Γιώργος Καπλάνης: "Όταν τα εκατομμύρια προκαλούν ερωτήματα, οι πολίτες πληρώνουν"

Δύο υποθέσεις που διερευνώνται από τη Δικαιοσύνη και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Δύο υποθέσεις που απασχολούν καθημερινά την επικαιρότητα.

Και στις δύο, η Γορτυνία είναι παρούσα.

Η μία αφορά τον ΦΟΔΣΑ Πελοποννήσου και τα περίφημα «σπιτάκια ανακύκλωσης».

Πρόστιμο που αγγίζει τα 11 εκατομμύρια ευρώ.

Υπερκοστολογήσεις.

Φωτογραφικές διατάξεις.

Αδιαφανείς διαδικασίες.

Η Γορτυνία δεν απέκτησε «σπιτάκια ανακύκλωσης».

Πληρώνει όμως τον ΦΟΔΣΑ για τη διαχείριση των απορριμμάτων της.

Και πληρώνει όλο και περισσότερο.

Από  30 ευρώ ο τόνος, το κόστος έχει φτάσει πλέον  στα 100 ευρώ.

Κάθε χρόνο αυξάνεται.

Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό ζήτημα:

Ποιος διαπραγματεύεται για τους Δήμους;

Ποιος προστατεύει τους πολίτες;

Η διαχείριση των απορριμμάτων της Πελοποννήσου γίνεται μέσω σύμβασης με ιδιωτική εταιρεία.

Αυτό σημαίνει ότι ο ΦΟΔΣΑ και οι Δήμοι έχουν την υποχρέωση να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον, να ελέγχουν το κόστος και να διαπραγματεύονται προς όφελος των πολιτών.

Αντί γι’ αυτό, κάθε χρόνο οι Δήμοι καλούνται να αντιμετωπίσουν νέες επιβαρύνσεις.

Πού είναι η διαπραγμάτευση;

Πού είναι η διεκδίκηση;

Πού είναι η προστασία των πολιτών;

Και όταν πλέον υπάρχει πρόστιμο που αγγίζει τα 11 εκατομμύρια ευρώ, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό:

Ποιος θα πληρώσει τελικά τον λογαριασμό;

Οι Δήμοι;

Οι πολίτες;

Τα δημοτικά τέλη;

Η Γορτυνία πληρώνει ήδη  100 ευρώ τον τόνο για τη διαχείριση των απορριμμάτων της.

Η Δημοτική Αρχή τι έχει κάνει;

Ζήτησε επαναδιαπραγμάτευση;

Διεκδίκησε μείωση του κόστους;

Απαίτησε να προστατευθούν οι πολίτες από νέες αυξήσεις;

Έχει σχέδιο για να μειώσει τον όγκο των απορριμμάτων και μαζί το κόστος διαχείρισής τους;

Η απάντηση είναι γνωστή.

Η ανακύκλωση εγκαταλείφθηκε.

Οι προεκλογικές υποσχέσεις για ανακύκλωση στην πηγή, κομποστοποίηση και μείωση των δημοτικών τελών ξεχάστηκαν.

Και οι πολίτες πληρώνουν.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Γορτυνία βρίσκεται στο επίκεντρο μιας δεύτερης υπόθεσης που διερευνά η Δικαιοσύνη, το έργο των ψηφιακών υδρομετρητών, ύψους  5,6 εκατομμυρίων ευρώ.

Και εδώ τα ερωτήματα είναι συγκεκριμένα:

Ποιος εκπόνησε τη μελέτη;

Ποιος πρότεινε το έργο στη Δημοτική Αρχή;

Ποιο θα είναι το ετήσιο κόστος λειτουργίας και συντήρησής του;

Και τελικά:

Τι πραγματικό αντίκρισμα θα έχουν όλα αυτά τα εκατομμύρια στην τοπική κοινωνία;

Γιατί η Γορτυνία δεν χρειάζεται έργα για να γράφονται εκατομμύρια στις συμβάσεις.

Χρειάζεται έργα που να λύνουν προβλήματα.

Χρειάζεται δρόμους.

Χρειάζεται νερό.

Χρειάζεται ανακύκλωση.

Χρειάζεται υποδομές.

Χρειάζεται ανάπτυξη.

Δύο έργα εκατομμυρίων. Δύο υποθέσεις που διερευνώνται από τη Δικαιοσύνη. Και στη Γορτυνία αναζητάμε απαντήσεις.

Την ίδια στιγμή, όμως, τα χωριά ερημώνουν, οι υποδομές υποβαθμίζονται, η ανακύκλωση έχει εγκαταλειφθεί και οι πολίτες πληρώνουν όλο και περισσότερα.

Τι μένει τελικά στην τοπική κοινωνία από όλα αυτά τα εκατομμύρια;

Γιατί όταν το κόστος αυξάνεται, όταν έργα εκατομμυρίων προκαλούν σοβαρά ερωτήματα και όταν ο λογαριασμός φτάνει τελικά στον πολίτη, η Δημοτική Αρχή δεν μπορεί να λειτουργεί ως θεατής.

Ο Δήμος Γορτυνίας δεν διεκδικεί, δεν διαπραγματεύεται, δεν ελέγχει.

  Αν το έκανε, δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση.

 Και η Δημοτική Αρχή πρέπει επιτέλους να απαντήσει:

Τι ακριβώς διεκδικεί;