Τζένη Δημητρακοπούλου για τα φαινόμενα κακοποίησης και σεξισμού: "Έπιασε ήδη δουλειά, ΤΟ ΣΎΣΤΗΜΑ, που καλύπτει τέτοια τέρατα!" (vd)

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2021 19:37

Κατά τη συζήτηση της κοινής πρότασης ψηφίσματος, με πρωτοβουλία των εκλεγμένων γυναικών του ΠΕΣΥΠ για το ελληνικό #MeToo και τα φαινόμενα κακοποίησης-παρενόχλησης και σεξισμού που συγκλονίζουν τη χωρα τοποθετήθηκε η περιφερειακή σύμβουλος Τζένη Δημητρακοπούλου.

Στην τοποθέτησή της, ανάφερε τα εξής:

______________________________________________

H καταγγελία της Χρυσής Ολυμπιονίκη, κας Σοφίας Μπεκατώρου, για τον βιασμό της από τον αιώνια τοποθετημένο, μεγαλο-παράγοντα του αθλητισμού, προκάλεσε ντόμινο αντιδράσεων και αποκαλύψεων σε χώρους της δημόσιας ζωής, στην τέχνη και την εκπαίδευση.

Το ελληνικό #MeToo, με τον καταιγισμό καταγγελιών, από γυναίκες, παιδιά, αδύναμους, μετανάστες, καταδεικνύει όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη ριζικής αλλαγής-συθέμελης αλλαγής, της κοινωνίας και της πολιτείας, όσον αφορά τέτοια νοσηρά φαινόμενα.

Πρώτα και κύρια η πολιτεία πρέπει να αγκαλιάσει τα θύματα, εξασφαλίζοντάς τους τη δυνατότητα να καταγγέλλουν χωρίς δεύτερες σκέψεις ανάλογα περιστατικά. Σε μια κοινωνία όμως, έντονων ανισοτήτων, αποκλεισμών, στοχοποιήσεων, ενοχοποιήσεων, που οριοθετείται συμπεριφορικά από στερεότυπα και καλά ριζωμένες αλλά και συγκαλυμμένες προκαταλήψεις κάτι τέτοιο από μόνο του δεν μπορεί να γίνει. Σε μια κοινωνία που σιωπά σε οτιδήποτε δεν την αφορά, που θα την έβγαζε από τη comfort zone, που ζει, που πολλές φορές ο λαός συμπεριφέρεται σαν όχλος μη σκεπτόμενος, που περνούν απαρατήρητες συμπεριφορές όπως η έλλειψη ευγένειας και σεβασμού, η ειρωνεία, η υποτίμηση, η ηθική παρενόχληση στην εργασία, το bulling, το mobbing…τα πράγματα είναι δυσκολότερα απ’ ότι φαντάζουν.

Τα θύματα πάντα ήταν και θα είναι, αυτοί που παλεύουν μόνοι τους, οι αδύναμοι, οι διαφορετικοί, οι λιγότεροι, οι ξένοι, οι ΛΟΑΤΚΙ, τα προσφυγόπουλα, οι γυναίκες και τα παιδιά μας.

Αντίθετα οι θύτες, είναι μια «μεγάλη παρέα», είναι οι δυνατοί, που έχουν θέσεις, διασυνδέσεις, εξουσία, χρήμα… και «γερές πλάτες» -που πάντα τους άνοιγαν εύκολα τις κατάλληλες πόρτες, για να παίρνουν ότι θέλουν, όποτε το θέλουν και να μη λογοδοτούν σε κανέναν.

Κοιτάξτε τι γίνεται τώρα και ενώ ο τόπος βράζει σε χίλια μέτωπα, κι ενώ είμαστε, σε μια τεράστια κοινωνική αναστάτωση, που μέχρι και κυβερνήση θα μπορούσε να πέσει (σίγουρα, πάντως έπρεπε να έχει πέσει η Υπουργός Πολιτισμού!!!), ένα κομμάτι της δημόσιας σφαίρας, το πιο νοσηρό, έχει ξεκινήσει, και ήδη επιχειρεί να ταυτίσει τους εγκληματίες με τις έμφυλες ταυτότητες και την σεξουαλική αυτοδιάθεση με τα αποτελέσματα των εγκλημάτων.

Από τη πρώτη στιγμή ακούμε αυτό το γιατί τώρα? Με καθοδηγούμενες απαντήσεις….θέλει να γίνει το ένα ή το άλλο, ψάχνει για δημοσιότητα…. θέλουν να πάρουν τις εκλογές των σωματείων.

Στον δευτερο γύρο, που αφορά τα ανήλικα ακούμε περίφημο: Γονείς δεν είχαν? Που πήγαινε το παιδί μόνο του? Και άλλα τέτοια αχαρακτήριστα, τραγικά και ΕΠΙΚΊΝΔΥΝΑ!!!!

Δεν λένε όμως για τα «delivery» παιδιών από τις ΜΚΟ, που κάποιοι από το σινάφι τους, και αυτοί δυνατοί, φίλοι, ομοϊδεάτες είναι μέσα στα συμβούλια και τα διακινούν…μιλάμε για #ChildΤrafficking και μοντέρνα μορφή δουλείας.

Και συνεχίζει ο οχετός και η ενεργοποίηση κοινωνικών αυτοματισμών με σκοπό την αναστροφή της κοινωνικής κατακραυγής κατά των θυτών, για τμήμα της κοινής γνώμης. Έπιασε ήδη δουλειά, ΤΟ ΣΎΣΤΗΜΑ, που καλύπτει τέτοια τέρατα!!! Έχουν κατακλυστεί τα κατευθυνόμενα μέσα, τα κανάλια της προπαγάνδας από τον μεγαλοδικηγόρο- συνήγορο, που σπιλώνει την ηθική υπόσταση των θυμάτων, που δολοφονεί χαρακτήρες, προσπαθώντας να αντιστρέψει τους ρόλους των θυτών με τους κακοποιημένους συνανθρώπους μας.

Βιάζουν αυτους τους ανθρώπους ξανά και ξανά. Προδικάζει αθωότητα, πάνω στην τυπικότητα των στοιχείων και όχι στην ουσία του εγκλήματος. Ξαναβιάζουν τα θύματα στα τηλεδικαστήρια και τα μανταλάκια των περιπτέρων, μετατωπίζοντας βίαια την κοινωνική ευθύνη για το αδίκημα που υπέστη στο ίδιο το θύμα.

Γι’ αυτό κύριο μέλημα μας θα πρέπει να είναι η διεκδίκηση από τη πολιτεία, η απαίτηση, να σταθεί εμπράκτως και με όλες της, τις δυνάμεις ΑΝΑΜΕΣΑ σε αυτά τα φαινόμενα και ΌΛΑ τα μέλη της, χωρίς διακρίσεις θέσης και φύλου.

Πρέπει, σε πολλά επίπεδα να δράσει συντεταγμένα, γρήγορα και υπερβατικά.

Πρώτα και κύρια, πρέπει να υπάρξει αναθεώρηση στη νομική διάσταση του θέματος.

Να διεκδικήσουμε αλλαγή στο νομικό πλαίσιο με αυστηροποίηση των ποινών και να επανεξεταστεί και το κομμάτι της παραγραφής των αδικημάτων.

Παράλληλα, όμως, δεν θα πρέπει να εξαντλήσουμε τις διεκδικήσεις για έναν δικαιότερο κόσμο, μόνο στο νομοτυπική πλευρά του θέματος. Θα πρέπει -τόσο για τη κοινωνία, πολύ περισσότερο για τα θύματα- να μπουν οι πυλώνες έτσι ώστε να υπάρξει η αίσθηση της δικαίωσης, με τη δικαιοσύνη να δρα ταχύτατα, αμερόληπτα και χωρίς κανένα περιθώριο ελιγμών.

Τέτοια θέματα, δεν εκριζώνονται, με βελτιωτικές τροποποιήσεις σε νομοθετικό επίπεδο, για παράδειγμα με μια παραδειγματική τιμωρία των δραστών. Η πολιτεία πρέπει να σηκώσει το μεγάλο βάρος της ευθύνης που της αναλογεί και ν’ ασχοληθεί πολύπλευρα και βαθύτερα με τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις. Γιατί είναι αυτά, που δουλεύουν υπόγεια που συντηρούν καλλιεργούν και πυροδοτούν τις έμφυλες διακρίσεις, όλες τις διακρίσεις, την κακοποίηση, τη βία σε κάθε τι ανυπεράσπιστο, διαφορετικό ή αδύναμο. Που δίνουν βήμα-βήμα, το περιθώριο στην κατάχρηση εξουσίας να εδραιωθεί και να φτάσουμε στην έλλειψη ισότητας, δημοκρατίας και ελευθερίας.

Προφανώς αυτές οι αδιόρατες μορφές βίας και διακρίσεων, θέλουν χρόνια και τεράστιους αγώνες, θέλουν επιμονή, υπομονή, δύναμη, σκληρή και συντεταγμένη δουλειά και τεράστια πολιτική βούληση για να αλλάξουν. Για να αποκτήσουμε άλλη παιδεία. Για να αντιλαμβανόμαστε αλλιώς τον κόσμο. Χρειάζεται λοιπόν να μιλήσουμε και να ενημερώσουμε τη νέα γενιά. Πως το όχι --είναι όχι, για παράδειγμα.

Να υπάρξουν μεγάλες καμπάνιες και εκστρατείες ενημέρωσης στον γενικό πληθυσμό για τη καταπολέμηση των στερεοτύπων. Σε κάθε χώρο εργασίας, σε κάθε έκφανση της ζωής, σε κάθε σχολειό και Πανεπιστήμιο, σε κάθε υπηρεσία και φορέα. Γιατί αν δεν το αναγνωρίζεις κάτι, δεν μπορείς να το πολεμήσεις, δεν μπορείς να το νικήσεις.

Σε αυτό το δυστοπικό περιβάλλον για τη δημοκρατία, με υπολειτουργούσες τις δομές ισότητας, μετά τη κατάργηση της Γενικής Γραμματείας Ισότητας και τη συγχώνευσή της με τη δημοσιονομική Πολιτική, ως φορέας της πολιτείας, η Περιφέρεια Πελοποννήσου έχει την ευθύνη να μην σταθεί σ’ αυτό το γιγάντιο κύμα μόνο με το ψήφισμα, που φυσικά είναι σημαντικό.

Να μπούμε μπροστά, σε τέτοιες δράσεις και πρωτοβουλίες και να είμαστε κοντά στους δικούς μας αδύναμους…

Να δούμε τι κάνουμε με την Επιτροπή Ισότητας της Περιφέρειας. Λειτουργεί? Υπάρχει? Ποια τα μέλη της? Να γίνει μια ενημέρωση σε εμάς τις γυναίκες εκλεγμένες, να δούμε πως μπορούμε να βοηθήσουμε.

Δεν πρέπει να σκύψουμε αργότερα, χαλαρά και επιφανειακά πάνω στο ζήτημα, αλλά να ενεργήσουμε για την αλλαγή. Είναι χρέος μας να ξεκινήσουμε άμεσα, τη δράση μας.

Θα μπορούσαμε με αφορμή την Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη και μιας και ο Μάρτης σαν προέκταση αυτής της Ημέρας, θεωρείται μήνας της ισότητας να πραγματοποιήσουμε, μια μεγάλη διαδικτυακή Εκδήλωση για τον Σεξισμό στον Δημόσιο λόγο, τα Μέσα μαζικής ενημέρωσης και τη πολιτική.

Και ανα τακτά χρονικά διαστήματα, να δεσμευτούμε, πως θα συνεχίσουμε τις δράσεις ενημέρωσης, δικτύωσης και συμβουλευτικής μαζί με φορείς της Περιοχής μας. Ενώνουμε δυνάμεις για να δυναμώσουμε τις φωνές των διεκδικήσεων για όλους μας, αλλά κυρίως γι αυτούς που δεν μπορούν να διεκδικήσουν μόνοι τους.