Κώστας Τζιούμης: «Ο ανδριάντας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη επιστρέφει ατσαλωμένος και ανανεωμένος»

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και σε κλίμα σεβασμού προς την ιστορική μνήμη και την εθνική μας κληρονομιά, πραγματοποιήθηκε, την Παρασκευή 19.6.2026, στην Πλατεία Άρεως η τελετή αποκαλυπτηρίων του ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος επέστρεψε στη φυσική του θέση, ανανεωμένος και πλήρως αποκατεστημένος, μετά την ολοκλήρωση των απαιτούμενων εργασιών συντήρησης.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Δήμαρχος Τρίπολης κ. Κώστας Τζιούμης αναφέρθηκε στη βαθιά ιστορική σχέση της πόλης με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στη σημασία της αποκατάστασης του εμβληματικού ανδριάντα και στην ευθύνη της Δημοτικής Αρχής να παραδώσει στις επόμενες γενιές ένα μνημείο αντάξιο της ιστορίας και του συμβολισμού του.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΤΡΙΠΟΛΗΣ

Η Τρίπολη και ο ελευθερωτής

Η ΤΡΙΠΟΛΗ έχει την τύχη, την τιμή αλλά και την ευθύνη της άμεσης και στενότατης και ακατάλυτης σύνδεσης με τον ελευθερωτή της, τον δικό της ελευθερωτή πρώτα και της πατρίδας ολάκερης ύστερα, – με τον Θεόδωρο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ.

Σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων τα πατρογονικά του, το ευδαίμον Λιμποβίσι. Στο σημείο που σήμερα και τώρα βρισκόμαστε ξαπόστασε την Παρασκευή εκείνη του Σεπτέμβρη 1821 ιππεύοντας από την πύλη του Ναυπλίου – δίπλα στον σημερινό ναό της Μεταμόρφωσης – πάνω στο φοβερό, σκληρό, αλλά αναπότρεπτο και αναγκαίο τίμημα της λευτεριάς… Και στο ίδιο σημείο, κληρονομιά ατίμητη, τα οστά του τα καθαγιασμένα – η Τρίπολη, κληρονόμος και άγρυπνος φύλακάς τους εδώ και, κοντά, έναν αιώνα…

Πάνω από την οστεοδόχο ο ανδριάντας του.

Έργο σπουδαίου γλύπτη, του Φάνη Σακελλάριου, στήθηκε με την ολόψυχη συνεισφορά των Αρκάδων και μόνον, με την δραχμούλα ακόμη, που σειρές και σειρές μαθητών της πόλης πρόσφεραν σε ετήσιους εράνους - με χαρά και υπερηφάνεια στερούμενοι το χαρτζιλίκι της ημέρας (;) της εβδομάδας(;) …σε καιρούς γενικής ένδειας, στις δύσκολες μεταπολεμικές δεκαετίες…

Ορθώθηκε περήφανος ο ανδριάντας τον Αύγουστο του 1971. Έγινε από τότε και πάλι φύλακας και φυλάκιο χαρακτηριστικό και ακοίμητο και ατίμητο της Τριπολιτσάς. Ωστόσο, ο φθονερός γέρων, ο χρόνος ο πανδαμάτωρ, που την δόξα, την προσφορά και την προσωπικότητα του ανδρός ουδέ κατ’ ελάχιστον μπορεί να μειώσει ή να αμαυρώσει αλλά μάλλον επιτρέπει την πληρέστερη και απόλυτα τεκμηριωμένη ανάλυση και ανάδειξή τους, αυτός, ο ίδιος χρόνος, φθείρει και κατατρώει τα ανθρώπινα έργα, ακόμη και τα ισχυρότερα - ας είναι κι από σίδερο ή βράχο ριζιμιό φτιαγμένα.

Για 55 χρόνια ο ανδριάντας στέκει αγέρωχος, απέναντι από τους Εθνικούς Δικαστές, ατενίζοντας τους απογόνους του Τριπολιτσιώτες, Αρκάδες, Έλληνες, αλλά και του κόσμου περιηγητές, θωρώντας το αγαπημένο του Μαίναλο, τα Τρίκορφα και τις άλλες, ηρωικές ή αιματοβαμμένες, κορυφές του.

Για 55 χρόνια άντεξε ο ορείχαλκος…

Τα προβλήματά του όμως μεγάλα και σοβαρά…

Η επέμβαση αναγκαία, η σωτήρια παρέμβαση των ειδικών και της μεταλλουργίας ανάγκη ζωτική.

Η πόλη την αποφάσισε και την ανέθεσε σε χέρια σίγουρα και τα πλέον ικανά.

Ακούστηκαν διάφορες απόψεις ή και φωνές για τον τρόπο, τον τόπο, την μέθοδο, το πρόσωπο, για ΟΛΑ της επέμβασης.

Εύλογες!

Ως δήμαρχος χαίρομαι και δυναμώνω και βελτιώνομαι, όταν ακούω την φωνή των δημοτών, όταν βλέπω ενδιαφέρον και πάθος για τα έργα και τα γεγονότα που μας αφορούν, που αφορούν τον κοινό μας τόπο.

Και προσπαθώ πάντα, εγώ και οι συνεργάτες μου να ακούσουμε την όποια άποψη, να κρίνουμε και να συγκρίνουμε, να επιλέξουμε ή να συνθέσουμε.

Αυτές οι φωνές, οι αντίθετες, οι καλοπροαίρετες, ακόμη και αυτές που έχουν ταπεινά ελατήρια, είναι προτιμότερες από τη σιωπή, από την αδράνεια, από την αδιαφορία των μη ενεργών πολιτών – δημοτών.

Δυστυχώς, όμως, για το ιστορικό αυτό έργο , το οποίο κάποιοι μάλλον δεν ήθελαν να ολοκληρωθεί, ακούστηκαν και φωνές κακοπροαίρετες, παράλογες θα τολμούσα να πω, συνοδευόμενες από σενάρια απίστευτα.

Εμείς σε όλα αυτά κλείσαμε τα αυτιά μας και με σοβαρότητα ,όπως σε όλες τις δράσεις μας, αλλά και με σεβασμό στο ιερό σύμβολο της πόλης μας, συνεχίσαμε τη δουλειά μας ώστε να προσφέρουμε στον Δήμο και στην κοινωνία, στο σήμερα και στην Ιστορία, ό,τι υποχρεούμεθα να προσφέρουμε, ό,τι η θέση μας ως Δημοτικών ταγών μας επιβάλλει, τουλάχιστον ό,τι μπορούμε.

Το μπορέσαμε...

Και παραδίδουμε στις γενιές που έρχονται και στους Δημοτικούς άρχοντες του μέλλοντος τον ανδριάντα του Ελευθερωτή πανέμορφο, ατσαλωμένο, ανανεωμένο, προορισμένο φύλακα και προστάτη και σύμβολο παντοτινό της Ντρομπολιτσάς, της τιμής και της ελευθερίας.