Πριν προχωρήσεις, σταμάτα για λίγο και σκέψου έναν άνθρωπο που σου χαμογελά συχνά. Θα σου χαμογελούσε το ίδιο αν δεν είχε τίποτα να κερδίσει από σένα;

 

Αν κάτι μέσα σου δίστασε, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, τότε αυτό το κείμενο γράφτηκε για σένα. Κι αν είμαστε ειλικρινείς, ίσως γράφτηκε για όλους και όλες μας.

 

Μια παρατήρηση και μια πρόσκληση!

Εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια, μέσα από το kalimera-arkadia.gr, βλέπω από κοντά πώς μιλάμε δημόσια. Πώς ανακοινώνουμε, πώς υποσχόμαστε, πώς δικαιολογούμαστε. Ως Life Coach, συναντώ κάτι πολύ διαφορετικό. Ανθρώπους που έρχονται με θάρρος, έτοιμους και έτοιμες να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Ίσως αυτή η διάθεση, να κοιτάξεις τον εαυτό σου χωρίς μάσκα, να είναι το πιο φωτεινό αντίθετο της υποκριτικής.

 

Ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους, τον δημόσιο και τον προσωπικό, γεννήθηκε ένα ερώτημα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου. Πού σταματά η επικοινωνία και πού αρχίζει η υποκριτική;

 

Δεν έχω μια έτοιμη απάντηση. Σου προτείνω να την αναζητήσουμε μαζί, βήμα βήμα. Ίσως στο τέλος να βλέπουμε τους άλλους πιο καθαρά. Ίσως όμως να βλέπουμε πιο καθαρά και τον εαυτό μας.

 

Η στιγμή μετά το λάθος.

Όταν θέλουμε να δείξουμε ποιοι και ποιες είμαστε, συνήθως προετοιμαζόμαστε. Διαλέγουμε προσεκτικά τις λέξεις μας σε μια ομιλία, ξαναδιαβάζουμε μια ανάρτηση στα social media πριν την ανεβάσουμε. Φροντίζουμε την εικόνα που θα δουν οι άλλοι.

 

Υπάρχει όμως μια στιγμή για την οποία δεν προετοιμαζόμαστε ποτέ. Είναι η στιγμή που κάνουμε ένα λάθος και κάποιος ή κάποια μας λέει «αυτό δεν ήταν σωστό». Εκεί δεν προλαβαίνουμε να στήσουμε εικόνα, και γι’ αυτό ακριβώς εκεί φαίνεται ποιοι και ποιες είμαστε στ’ αλήθεια.

 

Σε αυτή τη στιγμή έχουμε δύο επιλογές.

• Η πρώτη είναι να πούμε «Έχεις δίκιο, θα το διορθώσω». Δεν είναι εύκολο, γιατί ο εγωισμός μας αντιστέκεται και χρειάζεται θάρρος για να τον ξεπεράσουμε. Όμως εκεί ακριβώς ξεκινά η διόρθωση. Χτίζεται η εμπιστοσύνη των άλλων, ο σεβασμός προς τον εαυτό μας και μια ελευθερία, αφού δεν χρειάζεται πια να κρύβουμε τίποτα.
• Η δεύτερη είναι να μην παραδεχτούμε τίποτα. Να πιάσουμε τα τηλέφωνα, να μοιράσουμε χαμόγελα και καλά λόγια σε όσους περισσότερους μπορούμε, για να καλύψουμε το λάθος.

 

Η πρώτη επιλογή είναι "επικοινωνία". Η δεύτερη είναι "υποκριτική". Και ίσως, κάθε φορά που κάνουμε ένα λάθος, να διαλέγουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε ποια από τις δύο θα είμαστε.

 

Πού τελειώνει η επικοινωνία και πού αρχίζει η υποκριτική στις μέρες μας;

Η επικοινωνία είναι πράγματι τέχνη. Θέλει ακρόαση, χρόνο, τις σωστές λέξεις και την κατάλληλη στιγμή. Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή που συχνά ξεχνάμε. Και η υποκριτική είναι τέχνη, μόνο που ανήκει στη σκηνή. Εκεί ο ηθοποιός και η ηθοποιός παίζουν έναν ρόλο, και το κοινό το ξέρει.

 

Στη ζωή, όταν παίζουμε έναν ρόλο χωρίς να το λέμε, αυτό δεν λέγεται τέχνη. Λέγεται χειρισμός.

 

Η τέχνη της επικοινωνίας ξεκινά από κάτι πολύ απλό, την καθαρή πρόθεση. Λέω αυτό που εννοώ και εννοώ αυτό που λέω. Κι όταν κάνω λάθος, το ονομάζω πριν το ονομάσουν οι άλλοι. Δεν είναι κάτι εντυπωσιακό. Είναι όμως, δυστυχώς, κάτι σπάνιο στις μέρες μας.

 

Συμβαίνει δίπλα μας.

Η υποκριτική δεν χρειάζεται σκηνή για να ανέβει. Τις περισσότερες φορές παίζεται στους πιο οικείους μας χώρους.

 

• Στην οικογένεια. Ένας γονιός μαλώνει το παιδί του για τον τόνο της φωνής του και λίγο αργότερα σηκώνει το τηλέφωνο με την πιο γλυκιά φωνή του κόσμου. Το παιδί δεν θα θυμάται τη συμβουλή, θα θυμάται τη διαφορά. Ή ένα γιορτινό τραπέζι όπου όλοι και όλες χαμογελούν στη φωτογραφία, αλλά κανείς δεν λέει αυτό που πραγματικά τον βαραίνει.
• Στη φιλία. Μια φίλη που σε επαινεί όταν είστε μόνες και σωπαίνει όταν σε κρίνουν μπροστά της. Ένας φίλος που θυμάται να σε πάρει τηλέφωνο μόνο όταν χρειάζεται μια χάρη.
• Στη δουλειά και στην κοινότητα. Κάποιος ή κάποια που επαινεί μια ιδέα στη σύσκεψη και την υποτιμά στον διάδρομο.
• Στην πολιτική. Κάποιος ή κάποια σε θέση εξουσίας που μιλά για διάλογο στο μικρόφωνο, αλλά κλείνει την πόρτα σε όποιον διαφωνεί. Που υπόσχεται πριν από τις εκλογές και ξεχνά μετά. Που ποτέ δεν ονομάζει ένα λάθος, αλλά το σκεπάζει με εγκαίνια, φωτογραφίες και χειραψίες.
• Στα κοινωνικά δίκτυα. Μια ανάρτηση για την ευγένεια και την αποδοχή, και λίγα λεπτά αργότερα ένα σχόλιο γεμάτο ειρωνεία.

 

Σε όλα αυτά υπάρχει κάτι κοινό. Η εικόνα μπαίνει πριν από την αλήθεια. Ας το πούμε λοιπόν καθαρά. Η επικοινωνία δεν είναι χειραγώγηση. Η επικοινωνία είναι η αλήθεια μας, αυτό που πραγματικά είμαστε. Όλα τα άλλα είναι θέατρο.

 

Το μοτίβο του καλοπιάσματος.

Το έχουμε δει όλοι και όλες. Ένα λάθος γίνεται ορατό και ξαφνικά ξεκινά μια εκστρατεία ευγένειας. Έρχονται μηνύματα που δεν έρχονταν ποτέ, έπαινοι για ανθρώπους που μέχρι χθες περνούσαν απαρατήρητοι, συμμαχίες που στήνονται βιαστικά.

 

Ο στόχος δεν είναι να διορθωθεί το λάθος, αλλά να μη φαίνεται. Να δυσκολευτεί όποιος ή όποια το είδε να μιλήσει γι΄αυτό.

 

Ίσως αυτό να πιάνει για λίγο. Οι άνθρωποι όμως θυμούνται. Θυμούνται ποιος τους πλησίασε όταν ήθελε κάτι και ποιος ήταν εκεί όταν δεν ήθελε τίποτα και ήταν άνευ σκοπού. Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με καλοπιάσματα. Χτίζεται με συνέπεια.

 

Πέντε ερωτήσεις που ξεχωρίζουν το "Aυθεντικό"!

Δεν χρειάζεται να δείξουμε κανέναν με το δάχτυλο. Αρκούν μερικές ερωτήσεις, που μπορούμε να κάνουμε για τους άλλους, αλλά πρώτα για τον εαυτό μας.

 

• Τα λόγια ταιριάζουν με τις πράξεις; Η ζεστασιά υπάρχει πάντα ή μόνο όταν κάτι πρέπει να κερδηθεί ή να κρυφτεί;
• Τι γίνεται μετά από μια κριτική; Ο άνθρωπος αυτός απαντά στην ουσία ή αρχίζει να μαζεύει υποστηρικτές;
• Η συγγνώμη έχει ουσία; Ονομάζει το λάθος και το πώς θα διορθωθεί ή μένει σε ένα αόριστο «παρεξηγηθήκαμε»;

 

Μιλά το ίδιο μπροστά σου και πίσω σου; Ίσως αυτό να είναι το πιο αξιόπιστο κριτήριο από όλα. Αφήνει χώρο για διαφωνία; Η αληθινή επικοινωνία αντέχει το «δεν συμφωνώ». Ο χειρισμός το φοβάται.

 

Και τώρα, εμείς!

Θα ήταν εύκολο να κλείσει αυτό το κείμενο δείχνοντας προς τα έξω. Ίσως όμως η πιο γενναία ερώτηση να είναι εκείνη που κάνουμε στον εαυτό μας.

 

Την τελευταία φορά που έκανα λάθος, το παραδέχτηκα ή το σκέπασα; Πόσο συχνά λέω κάτι ευγενικό επειδή το εννοώ, και πόσο συχνά επειδή με προστατεύει;

 

Η επικοινωνία είναι μια τέχνη που δεν χρειάζεται κοστούμι, σκηνικό ή χειροκρότημα. Χρειάζεται μόνο ένα πρόσωπο που μένει ίδιο, όποιος ή όποια κι αν το κοιτάζει. Και ίσως η πιο δυνατή επικοινωνία να είναι εκείνη που δεν χρειάζεται να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

 

Η αλλαγή ξεκινά από εμάς!

Εδώ ακριβώς ξεκινά και η δική μου δουλειά ως life coach. Δεν θα σου πω ποιος ή ποια να είσαι. Μπορώ όμως να σε συνοδεύσω σε μια διαδρομή για να ανακαλύψεις εσένα, να δεις πού επικοινωνείς αληθινά και πού, ίσως χωρίς να το καταλαβαίνεις, υποκρίνεσαι.

 

Το εργαλείο σκέψης που μας συνοδεύει σε αυτή τη διαδρομή είναι ο χάρτης των αξιών σου. Όταν ξέρεις τι έχει πραγματικά σημασία για σένα, η ταυτότητά σου δυναμώνει. Και μια δυνατή ταυτότητα γεννά υγιή αυτοπεποίθηση, από εκείνη που δεν χρειάζεται μάσκα για να σταθεί.

 

Ο κόσμος δεν αλλάζει όσο περιμένουμε να αλλάξει ο άλλος. Αλλάζει από τη θέση όπου στέκεται ο καθένας και η καθεμία μας. Μήπως λοιπόν δεν χρειάζεται να περιμένουμε έναν καλύτερο κόσμο; Ίσως αρκεί να κάνουμε ένα πρώτο βήμα από εκεί που βρισκόμαστε και να παραδεχτούμε κάτι απλό και ρεαλιστικό. Ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος, αρκεί να ξεκινήσουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί η δύναμη και η θέληση του καθενός και της καθεμίας μας μπορούν να κάνουν μικρά θαύματα! 

Έλλη Αρτοπούλου

Founder & Lead Coach | Mama Coach Greece

Δημιουργός του  προγράμματος "Ζήσε, Αγάπα, Ηγήσου»

Εκδότρια kalimera-arkadia.gr

 

Διάβασε επισης:

Η Αλήθεια πίσω από το (Α)ποτύπωμα”