Στην Ελλάδα είθισται κάθε νέος φόρος, έστω και προσωρινός, να γίνεται μόνιμος. Αυτό επιβεβαιώνει το νομοσχέδιο για τον φόρο της ακίνητης περιουσίας. Οι κυβερνώντες με πλήθος δηλώσεων και διαβεβαιώσεων τόνιζαν τον προσωρινό χαρακτήρα του χαρατσιού, λόγω της έκτακτης κατάστασης. Ακόμα και το ανώτατο δικαστήριο, το Συμβούλιο της Επικρατείας, έκρινε συνταγματική μόνο την πρόσκαιρη εφαρμογή του. Αυτά όλα ξεχάσθηκαν και ξεκίνησε μια εκστρατεία δήθεν δικαιότερης κατανομής των φορολογικών βαρών στην ελληνική κοινωνία.

Με αφορμή ένα πρόσφατο άρθρο στους New York Times, με τίτλο η «διπλωματία είναι νεκρή», όπου ο αρθογράφος επινοεί και ένα νέον όρο «triplomacy (τριπλωματία), θα ήταν ωφέλιμο και σκόπιμο, για την ενημέρωση του ελληνικού κοινού, επειδή η μεγάλη πλειοψηφία αγνοεί τέτοιους σημαντικούς όρους, να επισημάνουμε ότι η «διπλωματία», ο «διπλωμάτης» κ.λπ. ετυμολογικά προέρχονται από το ρήμα «διπλώνω» και όχι από το επίθετο «διπλό». 

Υπό την ιδιότητά μου, άλλοτε ως προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Τρίπολης, άλλοτε ως απλού δημοτικού συμβούλου, παρακολουθούσα τις παρελάσεις στην πόλη μου από την εξέδρα των «επισήμων». Κι άλλες φορές, παρά τις παραπάνω δύο ιδιότητες, από το πεζοδρόμιο, μαζί με όλους τους υπόλοιπους συμπολίτες, όταν μάλιστα συμμετείχαν – παρήλαυναν τα παιδιά μου. Δεν με είχε απασχολήσει ιδιαίτερα το ζήτημα που άκουγα να αναφέρεται,  αν δηλ. πρέπει να καταργηθεί η μαθητική παρέλαση.

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, ξεπέρασε κάθε άλλο σε τρόμο και φρίκη. Η Ευρώπη έγινε ολόκληρη ένα μέτωπο. Οι μαύρες σελίδες έχουν να κάνουν με εθνοτικές και φυλετι- κές εκκαθαρίσεις, την πρόκληση εμφυλίων συρράξεων, δωσιλογισμούς, λιμούς, επιδη- μίες, ομαδικές συλλήψεις, βασανιστήρια, και εκτελέσεις. Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα της επιβολής της ναζιστικής ιδεολογίας.

Για την 28^η Οκτωβρίου: Παιδί που ήμουν δεν είχα δει τον πατέρα μου  να κλαίει ποτέ, τον θεωρούσα μάλιστα σκληρό. Αλλά εκείνο που γινόταν κάθε που η τηλεόραση είχε αφιερώματα στον πόλεμο της Αλβανίας, στην αρχή μου φαινόταν περίεργο. ΄Ετρεχαν ποτάμι δάκρυα τα μάτια του, ποτάμι. Αργότερα κατάλαβα, αυτοί οι επτά (7) μήνες,   ήταν τόσα πολλά γι  αυτόν, σαν η μισή και πλέον ζωή του, σαν η μισή και πλέον υγεία του.