Ποτέ ξανά!

Τις τελευταίες ημέρες έχει επανέλθει στον δημόσιο διάλογο η
συζήτηση για την ακροδεξιά και αναπόφευκτα όλοι γυρίζουμε την σκέψη μας
πίσω σε μια σκοτεινή , για τον τόπο και το κοινοβούλιο, εποχή
εκείνη της άνθισης του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής
Αυγής. Η αποφυλάκιση του καταδικασμένου για την διεύθυνση
της προαναφερθείσας εγκληματικής οργάνωσης, Ηλία Κασιδιάρη,
αλλά και η επικείμενη ανακοίνωση της πρόθεσης του για κάθοδο
στις επόμενες βουλευτικές εκλογές προκαλούν σε κάθε
δημοκρατικό πολίτη αισθήματα απέχθειας προς οτιδήποτε
συνδέεται με αυτή την ρητορική μίσους , μισαλλοδοξίας και
ρατσισμού κάθε μορφής.

Δεν αρκεί όμως απλά να αναφερόμαστε σε αυτή την σκοτεινή
εποχή για το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος. Είναι χρέος
κάθε ευσυνείδητου πολίτη να υπενθυμίζει σε κάθε επίδοξο
οπαδό αυτών των ιδεών, μερικά απ’ τα κατορθώματα των
πολιτικών τους προκατόχων. Μία μόνο μικρή αναζήτηση θα μας
οδηγήσει σε κραυγαλέα αποτελέσματα: Δολοφονία Σαχζάτ
Λουκμάν, πακιστανού εργάτη που πήγαινε στην δουλειά του με το
ποδήλατο, δολοφονία Παύλου Φύσσα, αντιφασίστα και
καλλιτέχνη της ραπ μουσικής, εκατοντάδες επιθέσεις σε
μετανάστες και Έλληνες αντιφρονούντες, άγριος ξυλοδαρμός του
ιστορικού Κουσουρή, αμέτρητες αναρτήσεις με όπλα στα social
media και άλλα πολλά περιστατικά που καταδεικνύουν την ωμή
αλήθεια για κάποιους υποτίθεται θεματοφύλακες των αρχών και
των αξιών της πατρίδας μας.

Με μια γρήγορη ματιά βλέπουμε τα αποτελέσματα των δράσεων
του κόμματος, που το 2015 έφτασε να αγγίζει το 7% (6,99%) και να είναι η τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη σε μια πολυτάραχη
περίοδο στην καρδιά της μνημονιακής εποχής χωρίς αυτό να
αποτελεί επαρκή δικαιολογία για τα τόσο υψηλά ποσοστά του.
Τώρα όμως απέχουμε εφτά και πλέον χρόνια απ’ την τελευταία
φορά παρουσίας της ΧΑ στην ελληνική βουλή και γι’ αυτό τον λόγο
αποτελεί τεράστιο πισωγύρισμα η ατζέντα να διαμορφωθεί με
τέτοιο τρόπο που να περικλείεται μέσα σε αυτήν οτιδήποτε έχει
στο επίκεντρο του μη δημοκρατικές ιδέες.

Καθαρά και χωρίς αποστροφές λοιπόν, πρέπει να προασπίσουμε
το δημοκρατικό μας πολίτευμα -σαφώς να το ενδυναμώσουμε
γιατί και σε αυτό υπάρχουν ατέλειες- από ακραίες ιδεολογίες.
Εύλογα κάποιος θα αναρωτηθεί πως θα γίνει αυτό σε μια εποχή
που ο λαός και ειδικότερα εμείς οι νέοι ως γενιά τείνουμε να
αποστασιοποιούμαστε από την πολιτική ζωή του τόπου. Η
απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη και ούτε χωρά στο πλαίσιο του
συγκεκριμένου άρθρου, όμως αυτό που είναι βέβαιο ως
απάντηση είναι ότι καθίσταται απαραίτητη η συζήτηση για τον άνθρωπο, με τον
άνθρωπο και τις ανάγκες του στο επίκεντρο ανεξαρτήτως
χρώματος, φύλλου, θρησκείας, σεξουαλικότητας και καταγωγής.
Κάτι που προφανέστατα δεν βρίσκει σύμφωνο ούτε τον
προαναφερθέντα ηγέτη της ακροδεξιάς πολυκατοικίας αλλά ούτε
και κανέναν ομοϊδεάτη του.

Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει το σύνολο του δημοκρατικού τόξου να φωνάξει ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!!