Όσo είσαι μικρός αντιμετωπίζεις και αντιλαμβάνεσαι τη μαμά σου σαν μια μηχανή που παράγει νόστιμα φαγητά, άπειρη αγάπη, καθαρά ρούχα και πολλές, σωστές συμβουλές. Νομίζεις ότι η μαμά σου είναι λίγο-πολύ ένας άνθρωπος που… γεννήθηκε μαμά. Είτε όταν κάνεις παιδιά, είτε νωρίτερα –κάπως, κάποτε- αντιλαμβάνεσαι ότι η μαμά σου είναι ένας άνθρωπος κανονικός με αδυναμίες, πάθη, ευαισθησίες, ελαττώματα και παρελθόν.

Κι όταν γίνεσαι πια μαμά, βεβαιώνεσαι ότι είναι αυτός ο ρους της ιστορίας των μαμάδων: όσο φιλαλήθης, αληθινή κι αυθόρμητη κι αν είσαι, όταν είσαι μαμά δεν μπορεί να είσαι εκατό τοις εκατό ο εαυτός σου. Θα πεις ψεματάκια, θα κρύψεις γεγονότα, θα προσποιηθείς για μικρά ή μεγάλα πράγματα. Όχι επειδή σ’ αρέσει να έχεις μυστικά ή να λες ψέματα ή να κρύβεσαι, αλλά επειδή –όπως και να το κάνουμε- τα παιδιά δεν μπορούν να «σηκώσουν» κάθε αλήθεια!

Οι περισσότερες, λοιπόν, μαμάδες θα πιάσουν τον εαυτό τους να έχουν τουλάχιστον ένα από τα παρακάτω μυστικά -μικρά ή

Τσικνοπέμπτη

Αν και οι Έλληνες το θεωρούμε καθαρά δικό μας έθιμο, το «τσίκνισμα» της Τσικνοπέμπτης, δηλαδή η συνήθειά μας να ενδίδουμε σε κρεατοφαγικές «ατασθαλίες», δεν είναι αποκλειστικά ελληνική υπόθεση. Πόσοι για παράδειγμα γνωρίζετε ότι παραλλαγή του εθίμου συναντούμε και στη Γαλλία και στη Γερμανία;

Οι Γερμανοί λοιπόν γιορτάζουν αντίστοιχα την Weiberfastnacht, οι Γάλλοι τη Mardi Gras (Fat Tuesday), οι Ιταλοί έχουν την Giovedi Grasso τους, ενώ στην Ισπανία η αντίστοιχη ημέρα με τη δική μας Τσικνοπέμπτη, είναι η Jueves Lardero. Η παράδοση συνεχίζεται φυσικά και σε άλλα κράτη με χριστιανικούς πληθυσμούς, όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία.

Ας επιστρέψουμε όμως στη δική μας Τσικνοπέμπτη, που είναι η Πέμπτη της