Ο Γιώργος Παπαηλιού για την επέτειο του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου

Δ ή λ ω σ η

 του Βουλευτή Αρκαδίας

και Τομεάρχη Δικαιοσύνης

 του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία

Γιώργου Η. Παπαηλιού

     για την επέτειο του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου

Η επέτειος του χουντικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 ανακαλεί  μνήμες  μιάς εποχής τραγικής για τον τόπο, από την  οποία μπορούν να αντληθούν διδάγματα για το παρόν και το μέλλον.

Ο αυταρχισμός, η βία, ο στραγγαλισμός των ελευθεριών, η επιβολή μονοφωνίας και  «σιγής νεκροταφείου», οι απαγορεύσεις και ο αποκλεισμός ιδεών, απόψεων και δράσεων που δεν είναι συμβατές με την αντίληψη των σφετεριστών της Δημοκρατίας αποτελούν εγγενή στοιχεία κάθε δικτατορίας, και αυτής της  21 ης Απριλίου 1967.

Τότε, τα τανκς, η κατάληψη και κατοχή ευαίσθητων εγκαταστάσεων, όπως του κτιρίου των τηλεπικοινωνιών (του ΟΤΕ), οι χαφιέδες, τα βασανιστήρια,  οι τόποι εξορίας, η λογοκρισία  ήταν «αναγκαία» για την πειθάρχηση του λαού.

Σήμερα, υπό το καθεστώς της κυριαρχίας   του νεοφιλελευθερισμού, που οδηγεί στη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, τα ίδια στοιχεία με άλλο μανδύα εμφανίζονται ως «κανονικότητα» και οδηγούν σε ένα εφιαλτικό «1984».

Με τη ραγδαία ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών και την εμπορευματοποίηση των πάντων,  ο απόλυτος έλεγχος της ενημέρωσης και η χειραγώγηση της κοινής γνώμης αλλάζουν τους όρους της πειθάρχησης.

Σε αυτό το  πλαίσιο δημιουργείται ένας  ορατός αλλά ταυτόχρονα και αόρατος μηχανισμός, μέσω του οποίου επηρεάζεται η συνείδηση, η βούληση και η συμπεριφορά των προς πειθάρχηση ανθρώπων.

Οι υποκλοπές, η μονόπλευρη προβολή της μιάς άποψης, η φίμωση, ο εξοβελισμός και η διαστρέβλωση των άλλων-των διαφορετικών απόψεων, η αστυνομική αυθαιρεσία, η απουσία ελέγχου και λογοδοσίας συνιστούν κυρίαρχα χαρακτηριστικά πειθάρχησης της κοινωνικής πλειοψηφίας και διαιώνισης της «παρακρατικής» εξουσίας των «μεγάλων και ισχυρών».

Προκειμένου να ενισχυθούν τα «μεγάλα και ισχυρά» συμφέροντα της ολιγαρχίας, οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και της οπισθοδρόμησης, επιχειρούν να αντιμετωπίσουν τις όποιας μορφής λαϊκές αντιδράσεις, με την οικοδόμηση ενός συστήματος «μεταδημοκρατίας», παραμορφώνοντας το δημοκρατικό πολίτευμα.  

Και αυτό το πράττουν, έχοντας απονευρώσει συνειδήσεις, διαθέσεις και απόψεις, μέσω της επιβολής ελέγχου στις πηγές πληροφόρησης και στην ελεύθερη ερευνητική δημοσιογραφία, αλλά   και της  δημιουργίας κλίματος τρόμου στους πολίτες.

Εξάλλου ο  φασισμός και η ακροδεξιά καραδοκούν, παραπέμποντας ανοιχτά στην παράδοση και τις πρακτικές της χουντικής περιόδου και άλλων περιόδων βαρβαρότητας.

Οι κοινωνικές δυνάμεις της παραγωγικής δημιουργίας, της εργασίας, της περιφέρειας, της νεολαίας και οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις, οφείλουν να αντιταχθούν σε αυτό το καθεστώς.

Και ταυτόχρονα να προτάξουν και να διαμορφώσουν ένα σχέδιο εναλλακτικής προοδευτικής διακυβέρνησης, με τη στήριξη και τη συμμετοχή της κοινωνικής πλειοψηφίας.