Ένας θεατής, δύο σταυρόλεξα, τέσσερα χέρια
Σάββατο 5 Μαΐου 2018, Μαλλιαροπούλειο Θέατρο
Πιάνο: Μάτα Κοτσιώνη - Γιώργος Κότσικας
Θεατής: Μαρίνος Δελής
Ταξιθέτρια: Στέλλα Δρακοπούλου
Οργάνωση: Φιλοτεχνικός Όμιλος Τρίπολης
Επιμέλεια παραγωγής: Γιώργος Κότσικας
Φωτισμοί: Γιώργος Κωτσιόπουλος
Αφίσα/πρόγραμμα: Βαγγέλης Κασσαβέτης
Αυλαία κλειστή. Θέατρο κατάμεστο. Πλατεία και εξώστης γεμάτα απορίες. Η αφίσα της παράστασης αινιγματική. Το τοπίο άρχισε ν’αχνοφαίνεται μόλις έπαιρνες το πρόγραμμα της παράστασης στα χέρια σου. Ένας αργοπορημένος αλαζόνας θεατής νουθετείται από την ευγενικά και δυναμική ταξιθέτρια. Tου βρίσκει τη μοναδική ελεύθερη θέση, στα σκαλιά της σκηνής· εκείνος, λίγο μετά βολεύεται πάνω στη σκηνή (!), κοντά στο πιάνο Λίγα λεπτά πριν τις 9 το βράδυ του Σαββάτου, η αυλαία ανοίγει, ο μύθος ξετυλίγεται. Αριστερά στη σκηνή ένα πιάνο και τέσσερα χέρια μας ταξιδεύουν με συνθέσεις κλασσικών και σύγχρονων συνθετών. Ψηλά και δεξιά στη σκηνή ένα άλυτο σταυρόλεξο να χρωματίζεται διαφορετικά κάθε φορά, εικόνα μαγική, επάνω στο μαύρο φόντο της σκηνής. Στα πλήκτρα περπατούν οι: Poulenc, Benson, Piazzolla, Grieg, Pachelbel, Khachaturian, Bizet, Brahms, Σπανουδάκης, Yanni. Καταπληκτικές εκτελέσεις σε τέσσερα χέρια, από τους εξαιρετικούς ερμηνευτές, την Μάτα Κοτσώνη και τον Γιώργο Κότσικα. Πριν από κάθε ερμηνεία, ο θεατής αφηγείται μια μικρή ιστορία για τον κάθε συνθέτη, σαν να κάνει τις κρυφές του σκέψεις φανερές, ταξιδεύοντας μας πίσω στο χρόνο, ν’αναρωτιέται, άλλοτε να εικάζει και άλλοτε να διαλέγεται με τους μουσικούς. Μουσική απόδραση κι επιστροφή. Ο Έρως παρών. Ένα πιάνο + τέσσερα χέρια. Άνδρας και γυναίκα. Ο από μηχανής Θεός να λύνει τον γρίφο πάνω στη σκηνή. Να λυτρώνει την έκβαση της Θέασης. Σαν να ελπίζεις, να ποθείς τις μελωδίες, ν’αδράξεις την αιώνια στιγμή που λιμνάζεται από τις νότες. Μουσικές κλίμακες να αιωρούνται μέσα στο θέατρο, να επιπλέουν μέσα μας. Καθηλωμένοι σε μια πλησμονή, εκείνη της άφατης ακρόασης. Τέσσερα χέρια να διασταυρώνουν την ωκεάνια χαρμολύπη που εμβαπτίζεται στις παρτιτούρες, βυθίζοντάς μας σε υπερθυμία. Μία παράσταση αφηγηματική με ρητό μονόλογο από τον θεατή και αλλεπάλληλους διαλόγους από τα τέσσερα χέρια στο πιάνο. Παράσταση που έρχεται και φεύγει, μα που θα μένει εδώ στη θύμησή μας να υπερβαίνει τις αισθήσεις, να γίνεται ενύπνια, ανάγλυφη εικόνα στα όνειρά μας.
Γ.Δ. Αναγνώστου.