Ο Γιώργος Αναγνώστου αποκάλυψε τα ποιήματά του, σε μία μαγευτική βραδιά! (εικόνες)
Συνθέτης των ονείρων και των εικόνων, ο ποιητής Γ.Δ. Αναγνώστου, αποκάλυψε τα ποιήματά του, με την παρουσία του Δημητρίου Κούρου-ζωγράφου, γλύπτη-του φιλόλογου Γιώργου Βλάση, την απαγγελία της Λήδας Λουκατάρη, του σκηνοθέτη Γεράσιμου Βάκρου και πλήθος κόσμου. Σε έναν κατάμεστο χώρο και στα δύο επίπεδά του ζήσαμε μια μαγευτική βραδιά ποίησης, διαβαίνοντας τους στίχους ενός ταπεινού δημιουργού, μέσα σε μια εσωτερίκευση που δεν άργησε να εκδηλωθεί.
Το τελευταίο κομμάτι της παρουσίασης ξετυλίχτηκε από τις ευχαριστίες του ποιητή και τέλος μιας προσωπικής εξομολόγησης:
Τελειώνοντας, σας οφείλω μια εξομολόγηση:
Γράφοντας προσπαθώ να περιγράψω το όλον, εν μέρει, αφαιρετικά.
Αυτό συμβαίνει γιατί το όλον – ο Θεός – δεν μπορεί να περιγραφεί από κανέναν ολοκληρωτικά.
Γράφω όταν η χαρμολύπη μου, μέσα μου, ταλαντώνεται.
Κρατιέμαι από το παρόν και βυθίζομαι στο παρελθόν.
Για τα μελλούμενα ούτε λόγος.
Αγαπώ τα σύμφωνα και τα φωνήεντα.
Αγαπώ τις λέξεις.
Γράφω μέσα στον αντίλαλο της μνήμης.
Χρωματίζω το ασπρόμαυρο.
Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΠΕΡΔΙΟΥ
Στο σύμπαν τού Γιώργου Αναγνώστου. Εκεί βρέθηκα διαβάζοντας τα Λάματα. Ανάμεσα σε εκκωφαντικά ουρλιαχτά αγγέλων και δαιμόνων. Ο Γιώργος Αναγνώστου μέσω μιας οργασμικής, εξπρεσιονιστικής -και ενίοτε σουρεαλιστικής- διάθεσης, μάς εισάγει στον κόσμο του, εκπέμποντας ένα βαθιά θρησκευτικό συναίσθημα, όπου Θεός του είναι η Αγάπη και η Σχέση-με-τον-Άλλον.
Ακόμα και η στίξη και η απρόσμενη Κεφαλαιοποίηση των γραμμάτων χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν κάτι, ή για να υποβάλλουν.
Στην ποίησή του είναι έκδηλος ο -παράδοξος- Νόστος για κάτι που δεν έχει υπάρξει ποτέ.
Τα δε όρια θολώνουν. Λαμβάνει χώρα ένα ατέρμονο πήγαιν’-έλα: το έξω γίνεται μέσα, το αντι- ->υπό-, το παρόν ->μνήμη, το αλλού ->εδώ, η αρχή ->τέλος, το ξυπνητό ->όνειρο, το πραγματικό->παιχνίδι τού νου. Συνυπάρχουν τα πάντα: διαφορετικές διαθέσεις,
διαφορετικοί χρόνοι, διαφορετικοί τόποι. Όλα υφασμένα σ’ αυτή εδώ την στιγμή - που μόλις πέρασε. Αυτό το αναπόφευκτο πέρασμα είναι που δυσκολεύεται (όπως όλοι μας άλλωστε) να αποδεχτεί ο Γιώργος Αναγνώστου και μπαινοβγαίνει στην συνειδητοποίηση τής Ενότητας των Πάντων, κρεμάμενος πάνω από το Κενό, πιασμένος από μια κλωστή που λέγεται Ελπίδα.
Κατέχει καλά όμως - όσο και να την ξορκίζει - την γνώση ότι η Ευτυχία είναι συνυφασμένη με τον Πόνο και πασχίζει να μην ολισθήσει στην Απάθεια. Άλλωστε η ίδια η ζωή του είναι το μεγαλύτερό του μάθημα…
Με παιδική περιέργεια, με αμφισβήτηση και ανατρεπτικότητα συνδιαλέγεται με την Μοναξιά, προσπαθεί να αγγίξει το θέμα τής Ταυτότητας και να λύσει το θεμελιώδες ζήτημα τής Ύπαρξης και τού Ειδώλου της στον Μεγάλο Καθρέφτη (αλλά και στα Κάτοπτρα των άλλων). Κι έτσι φτάνει στο κυρίαρχο θέμα τού Θανάτου - τού δικού του και των αγαπημένων του. Το πένθος αυτό -είτε για θανάτους που έχουν συμβεί, είτε για θανάτους που απεύχεται- ποτίζει τους στίχους, τούς στοιχειώνει. Χέρι με χέρι με τον θρήνο για το μη γενόμενο, το ματαιωμένο - τον μεγαλύτερο, ίσως, θάνατο απ’ όλους…
Αντίβαρα στην Απελπισία είναι ο Έρωτας και ο Πόθος. Είναι μέσα σε όλα και πάνω απ’ όλα. Μαζί με την Ανατροπή, τις μεταφορές του οι οποίες υπηρετούν την Υπέρβαση, και με την (ανα)παρθενεμένη ματιά ενός παιδιού, ο Γιώργος Αναγνώστου ρίχνεται στον -εξ’ ορισμού καταδικασμένο- αγώνα να ειπωθεί το άρρητο και μετεωρίζεται γυμνός μπροστά μας.
«Ας είναι»…
ΣΠΥΡΟΣ ΠΕΡΔΙΟΥ – ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ
Χαίρομαι ειλικρινά και συγκινούμαι που είστε όλοι εδώ, απόψε μαζί μου, δίπλα μου. Ειλικρινά σας ευχαριστώ και συναισθάνομαι βαθειά την παρουσία σας. Φυσικά θερμές ευχαριστίες οφείλονται σε όσους δούλεψαν για αυτή την έκδοση και σε όσους την υποστήριξαν παντοειδώς, ώστε να φτάσει στα βιβλιοπωλεία. Κανένα λάθος, καμία αβλεψία, καμία επιπολαιότητα δεν τους βαρύνει, αντιθέτως κάθε καλή κουβέντα είναι εκ των προτέρων μοιρασμένη μαζί τους.
Ειδικές ευχαριστίες οφείλονται:
Στον εκδότη μου κ. Γιάννη Κοτσαφτόπουλο, που στήριξε οικονομικά και ηθικά αυτή την έκδοση, επιλύοντας κάθε δυσκολία που προέκυπτε, στον επιμελητή των εκδόσεων Όστρια κ. Γιάννη Μαλή για την υπομονή του και την ευλάβεια που φανέρωσε πάνω στα ποιήματά μου, στον αδελφικό μου φίλο Δημήτριο Κούρο που έγραψε και επιμελήθηκε τον πρόλογο του βιβλίου, στη γυναίκα μου Ελένη για την επιμέρους επιμέλεια των ποιημάτων και την αγάπη που έδωσε πάνω σε κάθε μου στίχο. Στους γονείς μου, Μίμη και Άννα, που με μεγάλωσαν μέσα στην αγάπη, στην οικογένεια της αδελφής μου Κωνσταντίνας, τον Νίκο και τους πολύτιμους ανηψιούς μου, Γιάννη και Δημήτρη, και την μικρή__αξιαγάπητη Χρυσή-Θεοδώρα, που όταν μου χαμογελά οι στίχοι μέσα μου καταρρέουν____χλωμιάζουν.
Ιδιαίτερα θέλω να ευχαριστήσω τον ΦΙΛΟΤΕΧΝΙΚΟ ΟΜΙΛΟ ΤΡΙΠΟΛΗΣ, τα μέλη του, τους φίλους και τις φίλες του, την δυναμική πρόεδρο κα Εύη Μεντή , και τον αντιπρόεδρο, κο Γιώργο Βλάση, τον άνθρωπό που με έμαθε την γλώτταν να ποιώ, και βέβαια το Διοικητικό Συμβούλιο του Φιλοτεχνικού, όπου ευγενικά και με τιμή μας φιλοξενούν απόψε, εδώ στον πυρήνα του Ομίλου, του Φιλοτεχνικού της καρδιάς μου και των παιδικών μου αναμνήσεων. Ακόμη θα ήθελα να ευχαριστήσω την καλλιτεχνική ομάδα της αποψινής βραδιάς, την Λήδα Λουκατάρη στην απαγγελία, τον σκηνοθέτη Γεράσιμο Βάκρο, τον φωτογράφο Γιάννη Θεοδωρόπουλο, τον Σταύρο Κωτσιόπουλο για την μουσική επιμέλεια και τον ήχο, τον Θοδωρή Μπίσια για την παραχώρηση του φωτισμού., και τον ηλεκτρολόγο Δημήτρη Δελή. Τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Αλέξανδρο Ροϊνιώτη και το ξενοδοχείο ΑΝΑΚΤΟΡΙΚΟΝ για την ευγενή χορηγία του.
Τελειώνοντας, σας οφείλω μια εξομολόγηση:
Γράφοντας προσπαθώ να περιγράψω το όλον, εν μέρει, αφαιρετικά.
Αυτό συμβαίνει γιατί το όλον – ο Θεός – δεν μπορεί να περιγραφεί από κανέναν ολοκληρωτικά.
Γράφω όταν η χαρμολύπη μου, μέσα μου, ταλαντώνεται.
Κρατιέμαι από το παρόν και βυθίζομαι στο παρελθόν.
Για τα μελλούμενα ούτε λόγος.
Αγαπώ τα σύμφωνα και τα φωνήεντα.
Αγαπώ τις λέξεις.
Γράφω μέσα στον αντίλαλο της μνήμης.
Χρωματίζω το ασπρόμαυρο.
Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς."
Λάμα (το), Λάματα (τα) - ΕΡΜΗΝΕΙΑ
ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
ΑΡΧΑΙΑΣ-ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ-ΝΕΑΣ-6ος ΤΟΜΟΣ
COPYRIGHT 2007-ISBN: 978-960-6715-50-1
Σελίδα 156:
Λάμα και λάμμα, το: στη μεταβυζαντινή ζωγραφική, οι διαβαθμίσεις ενός χρώματος, οι αποχρώσεις.
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΣ LAROUSSE BRITANICA
COPYRIGHT 2007-ISBN: 978-960-6715-03-7
32ος ΤΟΜΟΣ
Σελίδα 194:
Λάμα ή λάμμα, το: όρος της μεταβυζαντινής ζωγραφικής ο οποίος υποδηλώνει τις χρωματικές αποχρώσεις. Δεδομένου ότι τότε δεν ήταν δυνατή η σύνθεση των χρωμάτων, τα επέθεταν σε αλλεπάλληλα στρώματα, ώστε να καθίσταται δυνατή με τον τρόπο αυτόν η χρωματική διαβάθμιση
ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ-ΓΕΑ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΥΛΟΣ, 1980-ΤΟΜΟΣ 2ος
Σελίδα 579:
Λάμα, το: τεχνικός όρος της μεταβυζαντινής ζωγραφικής, με τον οποίο υποδηλώνονται οι διαβαθμίσεις κάθε χρώματος.
ΥΠΕΡΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ-ΤΟΜΟΣ 4ος
Σελίδα 1.611:
Λάμα. (το) ουσ. : τεχνικός όρος της μεταβυζαντινής ζωγραφικής, που υποδηλώνει ταξινομήσεις κατά βαθμούς κάθε χρώματος.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
{gallery}anagnostou-2017-biblio{/gallery}