Το βλέμμα της Καισαριανής και οι εκτελέσεις της Τρίπολης - Η ιστορική μνήμη δεν πλειστηριάζεται.

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2026 21:38

Πρωτομαγιά του 1944, την ημέρα της εορτής της εργασίας επέλεξαν οι ναζιστές για να εκτελέσουν τους αγωνιστές στην Καισαριανή και στην Τρίπολη.

Πολιτικό άρθρο

Του Γεωργίου Φαράντου Μέλους της Παράταξης «Πρώτα η Πελοπόννησος»

Τις τελευταίες ημέρες, το πανελλήνιο παρακολουθεί με σφιγμένο το στομάχι μια ιστορική ιεροσυλία που ευτυχώς, έστω και προσωρινά, ανακόπηκε.

Η είδηση ότι φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής βρέθηκαν να πωλούνται σε ηλεκτρονική δημοπρασία, ως κοινά εμπορεύματα, μας συγκλόνισε όλους.

Όμως, για εμάς εδώ στην Πελοπόννησο, και ειδικότερα για εμάς τους Αρκάδες, το ρίγος είναι διπλό.

Η ημερομηνία «1η Μαΐου 1944» δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι μια ανοιχτή πληγή που συνδέει άρρηκτα το Θυσιαστήριο της Καισαριανής με τον τόπο μας, την Τρίπολη.

Η ιστορική αλήθεια, που συχνά ξεχνιέται στη σκιά των μεγάλων αφηγήσεων, είναι ότι εκείνη την «Μαύρη Πρωτομαγιά», ο θάνατος είχε στήσει καρτέρι ταυτόχρονα και στις δύο πόλεις.

Η διαταγή των γερμανικών αρχών κατοχής για τα αντίποινα της εκτέλεσης του υποστράτηγου Κρεχ στους Μολάους Λακωνίας, ήταν σαφής και αμείλικτη: «50 Έλληνες για κάθε Γερμανό αξιωματικό».

Την ίδια ώρα που ο Ναπολέων Σουκατζίδης και οι σύντροφοί του οδηγούνταν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο, στην Τρίπολη γραφόταν η παράλληλη ιστορία.

Στα υπόγεια του Δικαστικού Μεγάρου, όπου στοιβάζονταν οι κρατούμενοι, 40 πατριώτες ξεχώρισαν για να πληρώσουν τον φόρο αίματος.

Ο τόπος μαρτυρίου για εμάς ήταν το εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου, δίπλα στις φυλακές.

Εκεί, 37 άνδρες και 3 γυναίκες, αντιστασιακοί της Αρκαδίας και της ευρύτερης Πελοποννήσου, εκτελέστηκαν με την ίδια βαρβαρότητα, την ίδια ώρα, για την ίδια αιτία.

Οι 200 της Αθήνας και οι 40 της Τρίπολης είναι αδέλφια στον θάνατο και στην αθανασία. Είναι τα θύματα της ίδιας ναζιστικής «μαθηματικής» του τρόμου.

Οι φωτογραφίες που ήρθαν στο φως και δείχνουν τους μελλοθάνατους της Καισαριανής λίγο πριν το τέλος, δεν ανήκουν σε κανέναν ιδιώτη συλλέκτη.

Δεν είναι κειμήλια για να κοσμούν γερμανικά σαλόνια ή να πωλούνται στο διαδίκτυο. Σε αυτά τα πρόσωπα, στο βλέμμα των Ελλήνων αγωνιστών, καθρεφτίζεται η ψυχή της Αντίστασης.

Καθρεφτίζεται όμως και η ψυχή των δικών μας 40 ηρώων της Τρίπολης, που μπορεί να μην τους φωτογράφισε κανείς Γερμανός αξιωματικός την ώρα του τέλους; αλλά μοιράστηκαν την ίδια μοίρα.

Ενώνουμε τη φωνή μας με όλους τους δημοκρατικούς πολίτες και καλούμε την Ελληνική Πολιτεία να παρέμβει άμεσα.

Το Υπουργείο Πολιτισμού και οι αρμόδιοι φορείς έχουν εθνικό χρέος να εξασφαλίσουν αυτά τα ντοκουμέντα.

Η απόσυρσή τους από τη δημοπρασία δεν αρκεί.

Το Ελληνικό Κράτος πρέπει να τα αποκτήσει επίσημα, να τα επαναπατρίσει και να τα παραδώσει εκεί που ανήκουν:

Στο Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης, στην ιστορική μνήμη, στον Ελληνικό λαό.

Η απόκτηση αυτού του αρχείου είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής.

Όχι μόνο για τους 200 της Καισαριανής. Αλλά και ως μνημόσυνο για τους 40 της Τρίπολης, που το αίμα τους πότισε το χώμα της Αρκαδίας την ίδια εκείνη τραγική Πρωτομαγιά.

Η Ιστορία δεν είναι εμπόρευμα. Είναι η ταυτότητά μας.

Tags:

Γιώργος Φαράντος,