Αυτό είναι το πλωτό μουσείο «Νεράιδα» που έρχεται στον Τυρό! (vd)
Στο πλαίσιο της γιορτής της θάλασσας, στο λιμένα Τυρού θα βρίσκονται από την Πέμπτη 27 ως και την Παρασκευή 28 Αυγούστου το πλώτο μουσείο Νεράϊδα του ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση ανοιχτό στο κοινό και παραδοσιακά σκαριά του ''Συνδέσμου Ελληνικών Παραδοσιακών Σκαφών''.
Το επιβατηγό πλοίο Νεράιδα ναυπηγήθηκε ως Laurana το 1939 στα ναυπηγεία Cantieri Navali Del Quarnaro στο τότε ιταλικό Fiume (σημερινή Rijeka της Κροατίας). Χρησιμοποιήθηκε για ακτοπλοϊκά δρομολόγια στην Αδριατική και ως διασωστικό σκάφος στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αφού κατελήφθη από τους Βρετανούς, χρησιμοποιήθηκε για ακτοπλοϊκά δρομολόγια στη γραμμή Μάλτα- Συρακούσες.
Το 1949 αγοράστηκε από τον Γιάννη Λάτση και, μετά από εκτεταμένες εργασίες επισκευής, δρομολογήθηκε στη γραμμή του Αργοσαρωνικού, λαμβάνοντας το ελληνικό του όνομα Νεράιδα. Το συγκεκριμένο δρομολόγιο, που συμπεριλαμβάνει την Αίγινα, τα Μέθανα, τον Πόρο, την Ύδρα την Ερμιόνη και τις Σπέτσες, εξυπηρετήθηκε από το πλοίο για 25 χρόνια περίπου, μεταφέροντας κατοίκους και επισκέπτες των προορισμών αυτών. Πολλές φορές το δρομολόγιο επεκτεινόταν προκειμένου να εξυπηρετήσει και μη τακτικούς προορισμούς, όπως το Λεωνίδιο, η Μονεμβασιά και η Επίδαυρος. Το 1974 το πλοίο αποσύρθηκε.
Μετά τον παροπλισμό του, παρέμεινε στη στεριά για περίπου 35 χρόνια, χωρίς να οδηγηθεί στη διάλυση, καθώς ο ιδιοκτήτης του Γιάννης Λάτσης θεωρούσε το Νεράιδα ως το τυχερό του καράβι. Το 2007, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του καραβοκύρη του και μετά από απόφαση της οικογένειάς του, το Νεράιδα μεταφέρθηκε στο ναυπηγείο NCP στο Sibenik της Κροατίας, προκειμένου να μετατραπεί σε πλωτό μουσείο. Οι εργασίες τέθηκαν υπό την επίβλεψη και τον συντονισμό του Σπύρου Λάτση και ολοκληρώθηκαν το 2010, οπότε το πλοίο επέστρεψε στην Ελλάδα.
Το καλοκαίρι του 2013 το πλοίο ύψωσε και πάλι την Ελληνική σημαία. Με αυτή επέστρεψε, τον Σεπτέμβριο, στους παραδοσιακούς του προορισμούς, Σπέτσες, Ερμιόνη, Ύδρα, Πόρο, Μέθανα, Αίγινα. Εκεί υποδέχθηκε χιλιάδες κατοίκους και επισκέπτες των περιοχών αυτών, παρουσιάζοντας την ιστορία του ιδιοκτήτη του και του ίδιου του πλοίου, που αποτελεί ένα από τα λιγοστά μνημεία της χρυσής εποχής της ελληνικής ακτοπλοΐας που σώζονται στις μέρες μας.