Νεό βιβλίο του Παρασκευά Αυγερινού (από την Αλωνίσταινα) για την ... Αλλαγή που τελειώσε νωρίς!
Πρόκειται για ένα από τα ιδρυτικά, ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Ο λόγος για τον Παρασκευά Αυγερινό ο οποίος είναι από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας και πάρα πολλές φορές έχει έρθει στην περιοχή μας.
«Η Αλλαγή τελείωσε νωρίς»… Αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου που εξέδωσε ο Παρασκευάς Αυγερινός από τις εκδόσεις Εστία. Πρόκειται για ένα είδος προσωπικής μαρτυρίας ενός ιδρυτικού και ηγετικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ.
«Στα 30 χρόνια της πολιτικής μου ζωής (1974-2004) σημείωνα τακτικά στο ημερολόγιό που κρατούσα τις εξελίξεις στο πολιτικό μου περιβάλλον, όπως τότε τις βίωνα και τις αντιλαμβανόμουν. Εκατοντάδες σελίδες άτακτα γραμμένες είχαν γεμίσει τα συρτάρια του γραφείου μου, τις οποίες μετά την αποχώρησή μου αρνιόμουν να τις βάλω σε τάξη. Ιστορικά κομμάτια: αναφέρονται σε εποχές και γεγονότα στα οποία συμμετείχα έχοντας ουσιαστικό ρόλο. Δεν ήθελα όμως να δω και να ξαναζήσω όσα γνώρισα και όσα έκανα, καθώς πολλά απ' αυτά που θα με στενοχωρούσαν. Ωστόσο, η προτροπή φίλων, αλλά κυρίως η διαπίστωση πως το "τότε" μοιάζει τόσο πολύ με το "τώρα", με όσα δηλαδή συνεχίζουν να συμβαίνουν, με έκαναν ν' αλλάξω γνώμη. Έτσι αποφάσισα να περιλάβω κάποια απ' όλα σε ένα βιβλίο, παρ' ότι πιθανότατα δεν έχουν να προσφέρουν κάτι καινούριο στην πολιτική ζωή. Ωστόσο επιβεβαιώνουν πως δυστυχώς τίποτα δεν έχει αλλάξει ούτε και φαίνεται ν' αλλάζει.» αναφέρει ο ίδιος.
Το βιβλίο των 296 σελίδων αποτελείται από τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος με τίτλο «ΠΑΣΟΚ: Από το ΄74 στο΄81» ο γιατρός χειρουργός από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας, μέλος της ΕΠΟΝ επί Κατοχής και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου, αναφέρεται στην ιστορία της «προκυβερνητικής περιόδου του ΠΑΣΟΚ», στο ξεκίνημα, στην αυτό-οργάνωση, στην ανοδική πορεία , στο «βυθίσατε το Χόρα», στις σχέσεις συνεργασίας και αντιπαλότητας με τα άλλα κόμματα της αριστεράς, στα οικονομικά του κόμματος, στο ιδεολογικό συνονθύλευμα στις τοπικές οργανώσεις με τους πάσης φύσεως αντιδεξιούς και πάσης αποχρώσεως αριστερούς, μαρξιστές, τροτσκιστές. Και βέβαια στον επαναστατικό φιλοαραβισμό και αντιδυτικό προσανατολισμό του Κινήματος, στη στροφή προς το κέντρο μετά τις εκλογές του 1977, στην προετοιμασία για το κυβερνητικό πρόγραμμα, στην αντίθεση προς την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, στην – κατά τον ισχυρισμό του- αλλοίωση της σοσιαλιστικής φυσιογνωμίας του κόμματος της αλλαγής λόγω της ένταξης των παλαιοκομματικών κεντρώων βουλευτών.
Στο δεύτερο μέρος, με τίτλο «Ποιος δεν ήθελε το Εθνικό Σύστημα Υγείας», αφηγείται τις προσπάθειες του υπουργού της Νέας Δημοκρατίας Σπύρου Δοξιάδη να φέρει στη Βουλή, το 1980, ένα είδος κρατικού φορέα υγείας που όμως βρήκε την σφοδρή αντίθεση μερίδας γαλάζιων γιατρών οι οποίοι μιλούσαν για … σοβιετοποίηση, αλλά μιλάει για και την «υπονομευτική» δράση των πράσινων συναδέλφων τους, όταν ως εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Υγείας ,που θεμελίωσε το Εθνικό Σύστημα Υγείας στη Βουλή τον Αύγουστο του 1983, αντιμετώπισε την διαβολή μυστικοσυμβούλων του Πρωθυπουργού, οι οποίοι δεν μπορούσαν να δεχθούν τον γιατρό πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης.Καταλήγοντας, είκοσι χρόνια μετά, χωρίς τις εντάσεις της εποχής, χαρακτηρίζει το ΕΣΥ ως τη μεγαλύτερη τομή της πρώτης κυβερνητικής θητείας και προσωπική επιλογή του Ανδρέα Παπανδρέου.
Στο τρίτο μέρος που τιτλοφορείται «Η Γιουγκοσλαβική τραγωδία, όπως την έζησα» εξιστορεί την εξέλιξη της βαλκανικής τραγωδίας μέσα από την εμπειρία του ως προέδρου της κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου από το 1989 έως το 1993. Καταθέτει τις σημειώσεις του από τις επεισοδιακές συγκρούσεις στο Ευρω- Κοινοβούλιο με τους Γερμανούς , Ιταλούς και Αυστριακούς βουλευτές να απαιτούν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ,ακόμη και δια των όπλων, και την προσπάθεια του ίδιου να υπεραμυνθεί μια ειρηνική επίλυση, εισπράττοντας από τον φιλογερμανικό λόμπυ τον χαρακτηρισμό του «φιλόσερβου Έλληνα».